Łokieć tenisisty – przewodnik dla fizjoterapeuty
Te etapy można scharakteryzować w następujący sposób:
1) Faza reaktywna – dochodzi w niej do pogrubienia przekroju poprzecznego ścięgna na skutek zwiększenia produkcji proteoglikanów i ilości związanej z nimi wody. Integralność kolagenu jest w większości zachowana, a struktury nerwowo-naczyniowe nie ulegają zmianie. Pacjenci mogą skarżyć się na ból i obrzęk ścięgien, który można całkowicie złagodzić po odpowiednim odpoczynku. Bolesność zazwyczaj jest odpowiedzią na nagły wzrost aktywności. Jest krótkotrwałą adaptacją do przeciążenia, która pogrubia ścięgno, zmniejsza naprężenie i zwiększa sztywność. Ścięgno ma potencjał powrotu do normy, jeśli przeciążenie zostanie wystarczająco zmniejszone lub jeśli będzie wystarczająco dużo czasu na regenerację między sesjami obciążenia.
2) Faza zaburzonego gojenia – dochodzi w niej do próby gojenia ścięgna. Jest podobna do fazy reaktywnej tendinopatii, ale z większym uszkodzeniem macierzy. Następuje ogólny wzrost liczby komórek, co skutkuje wyraźnym wzrostem produkcji białek (proteoglikanu i kolagenu, ale przeważa typ III). Dochodzi do rozejścia się włókien kolagenowych i dezorganizacji macierzy. Może wystąpić wzrost unaczynienia i związane z nim wrastanie nerwów. Bolesność i sztywność mogą wystąpić rano lub po dłuższym okresie bezruchu. Stan ten jeszcze jest odwracalny, ale wymaga dłuższego leczenia.
3) Faza degeneracyjna – widoczne są obszary martwych komórek powstałe na skutek apoptozy, urazu lub wyczerpania tenocytów. W rezultacie pojawiają się obszary bezkomórkowe, a duże obszary macierzy są nieuporządkowane i wypełnione naczyniami, produktami rozpadu macierzy i niewielką ilością kolagenu. W takich ścięgnach występuje znaczna heterogeniczność macierzy, z wyspami [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
