Ciągła terapia nerkozastępcza pacjenta oddziału intensywnej terapii

Techniki żylno-żylne

Wszystkie techniki nerkozastępcze mogą być prowadzone zarówno w układzie tętniczo-żylnym (AV, arterio-venous), jak i żylno-żylnym (VV, veno-venous) (3). Metoda tętniczo-żylna wykorzystuje naturalny gradient ciśnień pomiędzy kaniulami założonymi do dużej tętnicy i żyły centralnej. Z uwagi na konieczność kaniulacji dwóch dużych naczyń, ryzyko krwawienia, zakrzepicy, niestabilny przepływ krwi, zwłaszcza u chorych we wstrząsie, i niewystarczającą eliminację produktów przemiany materii, nie są one stosowane we współczesnej praktyce klinicznej (3). Dominują natomiast techniki żylno-żylne, w których krew przeprowadzana jest za pomocą pompy perystaltycznej przez wysokoprzepuszczalną błonę aparatu do TNZ, dzięki obwodowi pozaustrojowemu rozpoczynającemu się i kończącemu w żyle centralnej (9). Wdrożenie leczenia wymaga kaniulacji jednego dużego naczynia żylnego. Prowadzenie CTNZ w technice żylno-żylnej jest korzystniejsze z punktu widzenia rehabilitacji, trzeba mieć jednak na uwadze ograniczenia mobilności pacjenta wynikające z założonej kaniuli.

Wskazania do stosowania terapii nerkozastępczej

Wskazania do TNZ można podzielić na nerkowe i pozanerkowe (tab. 1), obejmują one przede wszystkim stany wynikające [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas