Ciągła terapia nerkozastępcza pacjenta oddziału intensywnej terapii
Dostęp naczyniowy
Prowadzenie TNZ wymaga uzyskania dostępu naczyniowego. Uzyskuje się go poprzez założenie kaniuli do żyły centralnej. Ponieważ jest to jeden z kluczowych elementów wpływających na rehabilitację ruchową, każdy fizjoterapeuta powinien być zaznajomiony z problematyką dostępu naczyniowego wykorzystywanego do leczenia.
Żyły centralne to takie, które bezpośrednio uchodzą do żył głównych (górnej lub dolnej), a te z kolei do serca. Preferowanym miejscem dostępu jest żyła szyjna wewnętrzna prawa, zarówno z perspektywy lekarza, fizjoterapeuty, jak i samego pacjenta – obecność kaniuli nie utrudnia bowiem ruchów kończyn. Miejsce to cechuje również najmniejsze ryzyko występowania zakrzepicy. Żyła udowa bywa naczyniem z wyboru u pacjentów w cięższym stanie (10). Jest to naczynie o szerokim przekroju, stałym przebiegu, zatem cechuje je prosty, łatwy dostęp. Żyła podobojczykowa jest zarezerwowana dla pacjentów w stanie krytycznym – jako jedyna z opisywanych żył ma zachowane światło w stanach ciężkiej hipowolemii, jednak ze względu na liczne niepożądane cechy (zwiększone ryzyko zakrzepicy wokół kaniuli, możliwość zwężenia następczego naczynia, utrudniony dostęp ze względu na obecność obojczyka i pierwszego żebra), to naczynie wybierane jest jako „ostatniej szansy” (11).
Kaniule dializacyjne są cewnikami, które mają bezpośredni kontakt z wewnętrznymi elementami ciała (krew, tkanka podskórna, ściany naczynia itp.), dlatego są zbudowane z materiałów zmniejszających częstość możliwych powikłań. Drugim istotnym zagadnieniem dotyczącym kaniuli jest jej kształt oraz długość. Wielkość przepływu przez cewnik zależy przede wszystkim od średnicy naczynia – im większa, tym większy przepływ. Fot. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
