Dolegliwości rejonu miednicy mniejszej – złożony problem terapeutyczny w ujęciu Terapii Manualnej Rakowskiego
Terapia z dostępu per rectum
Specyficznym bodźcem zabiegowym stosowanym w TMR są mobilizacje uciskowe struktur dna miednicy z dostępu per rectum. Zmienione czynnościowo tkanki wytwarzają pola punktów spustowych i/lub maksymalnie bolesnych, które mogą być źródłem bólu miejscowego lub wypromieniowanego (14). Podczas badania są tkliwe i odtwarzają często objawy pacjentów. W opisywanym badaniu ocenia się również: napięcie spoczynkowe, dowolny skurcz, dowolny rozkurcz pierścienia zwieraczy oraz pętli łonowo-odbytniczej, a także czynność parcia oraz koordynację funkcji obu badanych mięśni. Do zaburzeń wymienionych mięśni możemy zaliczyć: zbyt wysokie lub zbyt niskie napięcie spoczynkowe, za słaby maksymalny skurcz, całkowity brak skurczu, trudność utrzymania maksymalnego skurczu, nieumiejętność rozluźnienia po maksymalnym skurczu, odwrotną koordynację (skurcz pierścienia zwieraczy i/lub pętli łonowo-odbytniczej podczas czynności parcia). Na tej podstawie zaleca się odpowiednio dobrane ćwiczenia mięśni dna miednicy (na podstawie: 14).
Igłoterapia Rakowskiego
To specyficzny bodziec terapeutyczny, głęboko stymulujący i przyspieszający proces leczenia. Igłoterapię wykonuje się głównie na przyczepach mięśni i więzadeł zaburzonych czynnościowo, które każdorazowo są poddawane badaniu przez mobilizacje uciskowe (fot. 3) i test kontrolny. Tylko te struktury, które zmieniają stan pacjenta poddawane są igłoterapii (fot. 4).
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
