Igłoterapia według Andrzeja Rakowskiego jako skuteczna technika w leczeniu dysfunkcji systemu żuchwowo-gnykowo-czaszkowego
Igłoterapia przyczepu m. żwacza do kąta żuchwy
Pacjent leży na plecach z rotacją głowy w stronę przeciwną do opracowywanego w igłoterapii miejsca. Usta zamknięte, mięśnie twarzy rozluźnione. Terapeuta układa palec wskazujący i środkowy ręki pomagającej w taki sposób, by wyznaczony do wkłucia punkt znalazł się między nimi. Wkłuwa igłę, bardzo wolnym ruchem przemieszcza ją w głąb tkanek, zatrzymując się za każdym razem, gdy pacjent zasygnalizuje pojawienie się bólu. Ręka pomagająca ułatwia minimalne przesuwanie igły, a także zmianę ustawienia kąta igły w stosunku do przyczepu struktury poddawanej igłoterapii (fot. 9a-b).
Igłoterapia przyczepu m. żwacza do wyrostka jarzmowego
Pozycja pacjenta i technika wykonania jak wyżej. Palce wskazujący i środkowy ręki pomagającej ustawione są po obu stronach wyrostka jarzmowego (palec wskazujący od dołu, palec środkowy od góry) (fot. 10a-b).
Igłoterapia wyrostka kłykciowego żuchwy
Pozycja pacjenta i technika wykonania jak wyżej. Palce ręki pomagającej obejmują wyrostek kłykciowy, jak pokazano na fot. 11a-b.
Igłoterapia przyczepu mm podpotylicznych do kresy karkowej dolnej
Najłatwiej badać palpacyjnie przyczep m. skośnego górnego głowy oraz leżący bardziej przyśrodkowo przyczep m. prostego tylnego mniejszego głowy do kresy karkowej dolnej. Przyczepy obydwu mięśni należy poddać mobilizacjom uciskowym, by wytypować miejsca o największej patologicznej aktywności tkankowej, a jednocześnie mieć pewność, dzięki weryfikacji przez test kontrolny, że pozytywnie wpływają [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
