Integracja bilateralna i jej zastosowanie w holistycznej neurorehabilitacji
Integracja bilateralna skupia się na realizowaniu w pełni potencjału dziecka, bazując w ten sposób na zasobach, a nie na deficytach. Głównym zadaniem ćwiczeń według tej koncepcji jest wytworzenie lub poprawa somatognozji (świadomości schematu ciała), praksji (planowania motorycznego) oraz diadochokinezy (zdolności do wykonywania szybkich ruchów naprzemiennych), które leżą u podstaw prawidłowego rozwoju kontroli posturalnej, kontroli motorycznej oraz zręczności, a przez to także samoobsługi. W ten sposób ćwiczenia według programu integracji bilateralnej przyczyniają się do zwiększenia u dziecka aktywności i uczestnictwa w rozumieniu Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (ICF) (1, 11).
Ze względu na to, że psychomotoryczny rozwój dzieci jest holistyczny, ich zdolności intelektualne idą w parze ze zdolnościami ruchowymi. W związku z tym dysharmonia w zakresie rozwoju motorycznego oraz poznawczego może przyczynić się do obniżonego poziomu koncentracji, w konsekwencji do trudności w rozwoju mowy oraz nauce czytania i pisania. Indywidualny program integracji bilateralnej ma więc za zadanie wspierać rozwój psychomotoryczny oraz integrację sensoryczną, a także stymulować połączenia neuronalne pomiędzy funkcjami motorycznymi a poznawczymi (1, 11).
Główną zasadą ćwiczeń, według programu integracji bilateralnej, jest współpraca i koordynacja w czasie obu stron ciała podczas wykonywania sekwencji ruchów, a także dysocjacji określonych aktów ruchowych jednej strony ciała od aktów drugiej strony ciała. Ćwiczenia te mają za zadanie stymulować mózg do bardziej efektywnego oraz szybszego przetwarzania bodźców, dzięki czemu dają podstawy do rozwijania wyższych funkcji poznawczych. Przykładami elementarnych zaburzeń integracji bilateralnej są: nierozróżnianie prawej i lewej strony ciała, trudności [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
