Koncepcja NDT-Bobath jako postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne prowadzone w oparciu o klasyfikację ICF-CY oraz metodę S.M.A.R.T. Cz. II
W kwietniu 2014 roku na okres dwóch tygodni zastosowano gips hamujący na kończyny dolne (b710) w celu zmniejszenia spastyczności poprzez ograniczenie patologicznych synergii (fot. 9). Unieruchomienie stóp w opatrunku gipsowym w pozycji pośredniej wpłynęło na poprawę i normalizację napięcia posturalnego, co przejawiało się w postaci: wyhamowania spastyczności, czyli zmniejszenia patologicznych synergii, szczególnie po stronie lewej. Unieruchomienie stóp i podudzi w pozycji pośredniej spowodowało rozciągnięcie spastycznych mięśni, wpłynęło na poprawę ustawienia stawów biodrowych i kolanowych oraz stóp (fot. 7-8). Ponadto gips wpłynął na poprawę funkcji motorycznych oraz podporowych kończyny górnej lewej, odzwierciedlając lepszą jakość wzorców motorycznych.
Na przełomie marca i kwietnia pacjent natomiast: samodzielnie siadał na wałek z pozycji pionowej (d4103), samodzielnie przechodził do pozycji pionowej z klęku przy ławeczce rehabilitacyjnej (d4102), poprawił przenoszenie ciężaru ciała − wydłużenie i obciążanie stron (d4106) oraz samodzielnie chodził z pomocą (d465).
Pierwsze samodzielne kroki wykonał w listopadzie 2014 roku w wieku urodzeniowym 22 miesięcy (wiek skorygowany − 19 miesięcy). Na tym etapie trudność stanowiły umiejętności stosowne do wieku, dlatego wszystkie działania terapeutyczne miały za zadanie wprowadzić funkcję spontanicznej aktywności, doskonalenie samodzielnego poruszania się poprzez współpracę z rodziną, tak aby chłopiec miał możliwość uczestnictwa w życiu codziennym. Kolejne zdolności motoryczne chłopca były doskonalone i pozwalały na rozwijanie rodzinnych pasji związanych z wędrówkami górskimi (d450; e310), pływaniem (d455) i in. Funkcja motoryki dużej została oceniona wg GMFCS (wieku od 2 lat do poniżej 4 lat) na poziomie I, czyli „Dzieci siedzą [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
