Konflikt panewkowo-udowy (FAI) – charakterystyka i postępowanie
Diagnostyka FAI
Badanie pacjenta z podejrzeniem FAI obejmuje obserwację jego chodu, wykonanie testu Trendelenburga. W celu rozpoznania FAI ocenia się zakres ruchu w stawie biodrowym, który jest zmniejszony podczas zginania i rotacji wewnętrznej stawu biodrowego. Zakres ruchomości stawu w zgięciu wynosi zazwyczaj mniej niż 90 stopni. Bada się także siłę mięśniową kończyn dolnych (3). Dodatkowo w diagnostyce wykorzystuje się test Drehmanna. Polega on na zgięciu kończyny dolnej leżącego na plecach pacjenta w stawie biodrowym, odwiedzeniu i rotacji zewnętrznej i jeżeli wystąpi ból w okolicy pachwiny, test zapisuje się jako pozytywny. Badanie fizykalne obejmuje także test konfliktu tylnego, podczas którego leżącemu na plecach pacjentowi wykonuje się odwodzenie i rotację zewnętrzną w stawie biodrowym i to wywołuje dolegliwości bólowe mięśni pośladkowych (4). Diagnostyka FAI oprócz wywiadu z pacjentem i badania fizykalnego opiera się na badaniach obrazowych. Wykonuje się zdjęcia rentgenowskie obrazujące anatomię panewki stawu biodrowego i głowy kości udowej.
Zazwyczaj wystarcza projekcja przednio-tylna (AP – antero-posterior) oraz osiowa zdjęcia rentgenowskiego miednicy (3).
Zaleca się także wykonanie badania rezonansu magnetycznego (MRI – ang. magnetic resonance imaging), gdyż jest to bardziej precyzyjne badanie obrazowe, które pozwoli uwidocznić uszkodzenie obrąbka i chrząstki stawowej. Co więcej, umożliwia zobrazowanie struktur kostnych w formacie 3D oraz jej deformacji. W przypadku FAI wymagającego leczenia operacyjnego MRI jest dobrą metodą obrazową, która pozwoli zobaczyć inne struktury stawu, dzięki czemu można dokładniej zaplanować przebieg zabiegu. Dodatkowo istnieje forma [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
