Konstrukcja stanowiska lustrzanego do terapii wrażeń fantomowych po amputacji kończyn – model własny
Tworzenie stanowiska lustrzanego
Punktem wyjścia do konstruowania kolejnych prototypów luster było dostępne na rynku lustro wykonane i rozprowadzane przez niezależnego konstruktora, placówkę Reha Plus. Było to proste, obramowane lustro bez obudowy, które opierało się jedynie na podstawce (fot. 1). Szybko wywnioskowano, że aby terapia była skuteczna, należy zasłonić kikut pacjenta tak, aby chory mógł zminimalizować odczucie niepełnego schematu ciała. Ponadto wykazano, że lustro stosowane do terapii lustrzanej musi być pozbawione wszelkich ram, które zaburzają obserwację kończyny (fot. 2).
Próbując sprostać powyższym wymaganiom, stworzono pierwsze stanowisko lustrzane: kwadratowe o wymiarach 30 x 30 cm, o nachyleniu pod kątem prostym. Długość obudowy lustra przeznaczonego do terapii kończyny górnej wynosiła 50 cm, a do terapii kończyny dolnej 100 cm (fot. 2).
Ćwiczenia z lustrem zaleca się przeprowadzać na macie, która lekko się zagłębia, natomiast, tak jak stwierdzono wcześniej, samo lustro nie może posiadać żadnych ram czy obwódek. Wykonano testy kwadratowego lustra, które wykazały, że zastosowany kąt jest nieprawidłowy, ponieważ pacjent przyjmuje nienaturalną pozycję, by zaobserwować odbicie kończyny. Dlatego też wykonano kolejne lustro. Przy tej próbie obcięto przeciwległy bok bez lustra o 5 cm i tym samym uzyskano inny kąt nachylenia, dzięki któremu pacjent w czasie terapii nie musiał się nachylać (fot. 3).
Zaczęto testować różne ustawienia lustra. Stwierdzono, że wysokość lustra wynosząca 30 cm nie sprawdza się podczas pracy z kończyną dolną, ponieważ uniemożliwia [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
