Łokieć tenisisty – przewodnik dla fizjoterapeuty
Leczenie farmakologiczne
Istnieją sprzeczne dowody na rolę doustnych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Leki te mogą być bardziej odpowiednie dla pacjentów z tendinopatią reaktywną, a nie zwyrodnieniową (4, 8).
Istnieją mocne dowody na to, że kortykosteroidy zapewniają krótkotrwałą ulgę w bólu, ale prowadzą do gorszych wyników po 6 i 12 miesiącach w porównaniu z podejściem „wait and see” lub klasyczną fizjoterapią, ze znacznym odsetkiem nawrotów. Nowsze badania wykazały, że dodanie multimodalnego programu fizykoterapii (mobilizacje łokcia i ćwiczenia oporowe) nie zmniejszyło opóźnienia w powrocie do zdrowia ani nie opóźniło nawrotów dolegliwości obserwowanych po pojedynczym wstrzyknięciu kortykosteroidów. Dodatkowo kortykosteroidy mogą być szkodliwe dla ścięgna poprzez hamowanie proliferacji i aktywności tenocytów i syntezy kolagenu (2, 4, 5, 8).
Ze względu na patologię zwyrodnieniową oczekiwania wobec terapii regeneracyjnych są wysokie. Należą do nich proloterapia i zastrzyki z krwi autologicznej, zastrzyki PRP i terapia komórkami macierzystymi. Aktualnie nie ma wysokiej jakości badań potwierdzających działanie tych interwencji (2, 4, 5).
Leczenie operacyjne
Obecnie nie ma mocnych dowodów na to, że leczenie operacyjne jest lepsze od leczenia zachowawczego lub nawet od podejścia „wait and see”. Dodatkowo ustalenia oparte na metaanalizie dostępnych dowodów wydają się podważać również długie utrzymywanie się objawów jako podstawę do zalecenia operacji. Stwierdzono, że dłuższy czas trwania objawów nie wiązał się z gorszym rokowaniem, co sugeruje, że utrzymujące [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
