Możliwości zastosowania hipoterapii u osób z zespołem Downa
Zespół Downa
Zespół Downa charakteryzuje się występowaniem specyficznych objawów. Łącznie może być około 300 różnych cech zewnętrznych. Najbardziej widocznymi i łatwo rozpoznawalnymi zmianami fenotypowymi są te obecne na twarzy. Osoby z tym zespołem mają także inne, mniej widoczne zmiany w organizmie, związane z wadami wielu układów. Występuje także u nich lekka do umiarkowanej niepełnosprawność intelektualna, rzadko w stopniu głębokim. Mowa staje się utrudniona lub nawet niemożliwa (1, 2, 11).
Dla fizjoterapii najistotniejsze są zmiany, które dotyczą układu ruchu. Najczęstsze deficyty to: hipotonia mięśniowa i wiotkość układu więzadłowo-stawowego występujące u wszystkich noworodków. Są one jednym z głównych powodów opóźnienia rozwoju psychoruchowego. Wady postawy występują u ok. 89% badanych dzieci z zespołem Downa po trzecim roku życia. Z biegiem czasu nieprawidłowości te utrwalają się, prowadząc do zmian strukturalnych i problemów bólowych. Najczęściej wady w budowie dotyczą: stóp i kolan (płaskostopie i koślawość kolan) (76%), kręgosłupa (43%) oraz klatki piersiowej (spłaszczona klatka piersiowa) (25%). Wady kręgosłupa występują znacznie częściej u dzieci starszych i charakteryzują się pogłębioną kifozą piersiową (2). U 30% chorych występuje tak zwana niestabilność szczytowo-obrotowa polegająca na hipermobilności pomiędzy kręgiem C1 a C2, która może być przeciwwskazaniem do hipoterapii (11).
Bardzo istotnym problemem są także zaburzenia chodu. Chód tych osób charakteryzuje się szeroką podstawą podparcia, ze stopami skierowanymi na zewnątrz. Kolana są sztywne i ustawione w rotacji zewnętrznej, co ma na celu kompensację niestabilności dzięki zwiększeniu stabilności podparcia. Występują [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
