Podejście diagnostyczno-terapeutyczne do pacjentki z nietrzymaniem moczu
Fizjologia wysiłkowego nietrzymania moczu
Podejmując próbę leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu przy zastosowaniu fizjoterapii należy zastanowić się jakie struktury mają wpływ na kontynencję – dzięki jakim strukturom cały ten układ jest w stanie dynamicznie dostosowywać się do ciągle zmieniających się ciśnień w obrębie jamy brzusznej oraz miednicy zapobiegając gubieniu moczu.
1) Aparat mięśniowy – w budowie cewki moczowej możemy wyróżnić zarówno mięśnie gładkie jak i mięśnie poprzecznie prążkowane. Mięśnie gładkie, które ułożone są okrężnie względem cewki moczowej wytwarzają spoczynkowe napięcie utrzymujące mocz w pęcherzu moczowym. Za poszerzanie światła cewki podczas mikcji odpowiadają włókna podłużne oraz skośne.
Mięśnie poprzecznie prążkowane, które otaczają cewkę moczową to: m. zwieracz zewnętrzny cewki moczowej (składa się głównie z włókien wolnokurczliwych), zwieracz cewkowo-pochwowy oraz mięsień kompresor cewki (oba te mięśnie składają się przede wszystkim z włókien szybkokurczliwych).
Podczas diagnostyki oraz terapii nietrzymania moczu należy wziąć pod uwagę wszystkie mięśnie dna miednicy, które anatomicznie otaczają cewkę moczową, pochwę oraz odbyt. Mięśnie te biorą udział w utrzymaniu stabilność narządów wewnętrznych, pełnią ważną rolę w trzymaniu moczu oraz kału, oddawaniu moczu, defekacji funkcjach seksualnych i porodzie (9).
2) Aparat więzadłowy
Aparat więzadłowy oraz powięź miednicy mniejszej umożliwia generowanie ciśnień zamykających cewkę moczową i szyję pęcherza, które są niezbędne do utrzymania moczu zarówno w takcie spoczynku jak i podczas aktywności [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
