Postępowanie fizjoterapeutyczne u pacjenta po oparzeniu kończyny górnej oraz tułowia substancją łatwopalną

U pacjenta zastosowano indywidualny program rehabilitacji. W tym celu dokonano następujących pomiarów:

• zakresu ruchomości w stawie ramiennym oraz łokciowym (SFTR);
• siły kończyny górnej lewej, stosując test Fullerton – Arm Curl Test (zgięcie przedramienia z rotacją wewnętrzną w stawie łokciowym – całkowita liczba poprawnie wykonanych ugięć w ciągu 30 sekund) (13) (fot. 8a-b);
• siły mięśni przedramienia lewego, wykorzystując test uścisku dłoni HGT z użyciem dynamometru 30 PSI. Pacjent siadał na krześle z oparciem, stopy płasko na podłożu.

Kończyny górne zgięte do 90° bez podparcia. Pacjent chwytał za dynamometr, a następnie ściskał przez cztery sekundy z maksymalną siłą. Wykonywane były trzy próby, a zapisywana była ta z najwyższą wartością (w jednostkach PSI) (fot. 9);

• bólu w 10 stopniowej skali VAS;
• jakości życia na podstawie kwestionariusza WHOQOL – BREF (14). Im wyższa suma punktów, tym lepsza jakość życia.

Wszystkie pomiary wykonano przed rozpoczęciem programu (0 tyg.), po 4, 8, 16 tygodniach i po zakończeniu programu (24 tyg.).

Zindywidualizowany program fizjoterapii zawierał:

1. Opracowanie blizn pacjenta – mobilizacja tkanek bliznowatych.
2. Kinezyterapię stawu ramiennego lewego – w [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas