Pozytywne i negatywne strony rehabilitacji domowej w oparciu o aktualne przepisy prawne na przykładzie udaru mózgu

Czas realizacji

NFZ nie precyzuje, w jakich odstępach powinny być realizowane zabiegi, co prowadzi do różnych praktyk w placówkach. W niektórych z nich zlecają jednorazowo – 80x, co pozwala na ciągłą rehabilitację i jest dużym plusem. W innych miejscach dzielą te 80 dni na mniejsze turnusy zabiegowe np. po 10 lub 20, co prowadzi do przerw w terapii. Dla pacjentów wymagającej systematycznej rehabilitacji takie przerwy mogą być bardzo problematyczne, ponieważ wiążą się z koniecznością uzyskania nowych skierowań i oczekiwania w kolejkach, a także mogą oznaczać zmianę fizjoterapeuty, co utrudnia kontynuacje rehabilitacji.

Możliwość przedłużenia

Po zrealizowaniu całych 80 dni rehabilitacji domowej istnieje możliwość jej przedłużenia. W przypadku uzasadnionym względami medycznymi oraz koniecznością osiągnięcia celu leczniczego czas trwania rehabilitacji może zostać przedłużony decyzją lekarza zlecającego zabiegi, za pisemną zgodą dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. W praktyce oznacza to, że rehabilitacja musi być zakończona, zanim można starać się o przedłużenie, co wiąże się z kolejnym oczekiwaniem. Dodatkowo wiele osób nie jest świadomych takiej opcji, co może prowadzić do niepotrzebnych przerw w terapii.

Pozytywne aspekty rehabilitacji domowej

1. Dostępność: pacjenci po udarze mają prawo do 80 dni rehabilitacji domowej w ciągu pierwszego roku, co daje im możliwość kontynuowania terapii w znanym i komfortowym środowisku.
2. Indywidualne podejście: rehabilitacja w domu pozwala na dostosowanie ćwiczeń do specyficznych potrzeb pacjenta oraz jego warunków domowych.
3. Wsparcie rodziny: pacjenci mogą liczyć na pomoc bliskich, co może zwiększyć ich motywację do ćwiczeń i poprawy.

Negatywne aspekty rehabilitacji domowej

1. Długi czas oczekiwania: po opuszczeniu oddziału rehabilitacyjnego pacjenci często muszą czekać w kolejce na rehabilitację domową, co może opóźnić ich powrót do sprawności.
2. Brak świadomości: nie wszyscy pacjenci i ich rodziny są świadomi możliwości rehabilitacji domowej, co może prowadzić do rezygnacji z terapii.
3. Jakość usług: w przypadku rehabilitacji finansowanej przez NFZ pacjenci mogą trafić do mniej doświadczonych fizjoterapeutów, co może wpłynąć na efektywność rehabilitacji.
4. Problemy z dostępem: pacjenci mieszkający na terenach wiejskich mogą mieć trudności z dostępem do rehabilitacji z powodu ograniczonej liczby fizjoterapeutów oraz problemów z transportem. Dodatkowo daleki dojazd fizjoterapeutów do pacjentów na terenach wiejskich często skutkuje tym, że nie podejmują się takich wizyt, co ogranicza dostępność rehabilitacji dla tych pacjentów. Co więcej, NFZ nie pokrywa kosztów dojazdu do pacjenta, a wynagrodzenie dla fizjoterapeutów jest takie samo zarówno dla pacjentów w miastach, jak i na wsiach, co dodatkowo zniechęca do podejmowania się wizyt w odległych lokalizacjach.
5. Błędne koło systemu: pacjenci, u których nastąpiła poprawa w kolejnym roku kalendarzowym, nie będą się już kwalifikowali do rehabilitacji domowej, gdyż ich stopień niepełnosprawności obniżył się według skali Rankina z 5 na np. 4 lub 4,5. Mimo że ich stan funkcjonalny wymagałby kontynuowania rehabilitacji, poprawa stopnia niepełnosprawności otwiera błędne koło w systemie służby zdrowia. Osoby, które nie są w stanie samodzielnie dotrzeć do placówki rehabilitacyjnej, mogą w kolejnych okresach doświadczyć pogorszenia stanu zdrowia, co może skutkować ponownym uzyskaniem stopnia 5 według skali Rankina, aby móc kontynuować rehabilitację. Taka sytuacja jest szczególnie drastyczna dla osób zamieszkujących tereny wiejskie.
6. Biurokracja: proces uzyskiwania zgody na przedłużenie może być skomplikowany dla pacjenta, czasochłonny, co może zniechęcać.