Pozytywny wpływ krioterapii na wybrane jednostki chorobowe

fot: iStock Leczenie zimnem (krioterapia) oznacza zabiegi polegające na stosowaniu różnych materiałów lub substancji powodujących odprowadzanie ciepła z ciała i uzyskiwaniu miejscowego lub niekiedy ogólnoustrojowego obniżenia temperatury, i w efekcie zmniejszenie bólu, procesów zapalnych, przemiany materii, napięcia mięśniowego. W tym artykule zestawiono wyniki badań opublikowanych w ostatnich latach dotyczących możliwości wykorzystania temperatur kriogenicznych w leczeniu wybranych chorób przewlekłych. Jedną z najstarszych znanych metod fizykoterapii wpływającej na zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz zmniejszania obrzęków jest krioterapia. Nazwa wywodzi się od greckiego słowa „kryos” – mróz. Zabieg ten był stosowany już przez Hipokratesa. Zachęcał on do schładzania miejsc, w których pojawiał się ból lub obrzęk. W Polsce zapoczątkowano zabiegi krioterapii na początku lat 80. XX wieku. Krioterapia miejscowa jest zabiegiem trwającym 1-6 min, w zależności od okolicy ciała. Polega na „omiataniu” np. stawu kolanowego za pomocą dyszy parami gazów (ciekły azot, dwutlenek węgla, schłodzone powietrze). Zakres temperatur jest zależny od kriogentu i waha się od -30°C do -196°C. Jeżeli chodzi natomiast o krioterapię całego ciała, jest ona możliwa dopiero po wyeliminowaniu przez lekarza przeciwwskazań. Zabieg ten jest przeprowadzany w komorze kriogenicznej przez 2-3 min w temperaturze -110°C do -160°C. Pacjenci muszą być wyposażeni w odpowiedni strój oraz poinstruowani, w jaki sposób oddychać i poruszać się (1, 2). Wpływ leczenia zimnem na organizm Leczenie zimnem ma dwufazowy wpływ na nasz organizm. W pierwszym...