Rehabilitacja kardiologiczna u pacjenta po zawale serca – etap poszpitalny

Należy podkreślić, że u pacjentów po zawale serca usprawnianie na każdym etapie (niezależnie od wcześniejszej kwalifikacji) powinno być indywidulanie modyfikowane w zależności od stanu klinicznego chorego (3, 5-8). Ustalenie programu treningowego, poza oceną kliniczną, powinno być także poprzedzone wykonaniem elektrokardiogramu (EKG), 6-minutowego testu marszu lub testu wysiłkowego na bieżni ruchomej lub cykloergometrze oraz badania echokardiograficznego (ocena frakcji wyrzutowej – EF). Takie postępowanie ma na celu oszacowanie ryzyka zdarzeń podczas aktywności fizycznej (tab. 1). Ponadto u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc przed rozpoczęciem usprawniania powinna być wykonana spirometria.

Należy podkreślić, że w przypadku stwierdzenia u pacjenta nawet jednego umiarkowanego lub wysokiego czynnika ryzyka, błędem jest zakwalifikowanie chorego do grupy niskiego ryzyka.

Przed rozpoczęciem rehabilitacji poszpitalnej, poza określeniem ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, u każdego pacjenta lekarz powinien ocenić indywidualny poziom intensywności wysiłku (6). Ocenia się go za pomocą reguły Karvonena lub skali Borga.

Reguła Karvenona uwzględnia procent rezerwy tętna:

TT = T_sp + [40-80% x (T_max – T_sp)]

TT – tętno treningowe
T_sp – tętno spoczynkowe
T_max – maksymalne tętno uzyskane podczas testu wysiłkowego.

Natomiast za pomocą skala Borga (0-20 punktów) pacjent subiektywnie ocenia wysiłek wykonany podczas testu (tab. 2).

Na podstawie tych dwóch informacji (procent rezerwy tętna i stopień wysiłku w skali Borga) jest ustalany stopień [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję