Rehabilitacja kardiologiczna u pacjenta po zawale serca ‒ etap szpitalny
- niestabilna choroba wieńcowa,
- niewyrównana niewydolność serca,
- zawał serca powikłany istotną dysfunkcją zastawek, wymagającą leczenia chirurgicznego,
- wstrząs kardiogenny,
- spoczynkowe RR skurczowe > 200 mmHg, rozkurczowe > 100 mmHg,
- objawowe zaburzenia rytmu i przewodzenia (np. częstoskurcz nadkomorowy w spoczynku, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia u pacjenta bez wszczepionego stymulatora),
- złożone zaburzenia rytmu prowokowane ćwiczeniami,
- zatorowość tętnicza, świeże skrzepliny w jamach serca,
- zakrzepowe zapalenie żył,
- zapalenie wsierdzia,
- zapalenie osierdzia,
- inne choroby, których przebieg może pogorszyć się z powodu wysiłku fizycznego,
- brak zgody pacjenta.
Decyzja o rozpoczęciu rehabilitacji i jej modelu powinna być podjęta wspólnie przez zespół lekarski opiekujący się pacjentem w porozumieniu z rehabilitantem lub fizjoterapeutą, po analizie rodzaju zawału (STEMI – zawał z uniesieniem odcinka ST, NSTEMI – zawał bez uniesienia odcinka ST), ocenie skuteczności jego leczenia (PCI – przezskórna rewaskularyzacja lub leczenie zachowawcze), i ocenie stanu klinicznego, występowania przeciwwskazań. Modele rehabilitacji wewnątrzszpitalnej oraz czas trwania i jej intensywność przedstawiono w tab. 2.
Prawidłowa kwalifikacja do poszczególnych modeli rehabilitacji ułatwia określenie czasu wprowadzenia i trwania poszczególnych okresów oraz określa rodzaj zalecanej aktywności i ćwiczeń (tab. 3) (6).
Wśród pacjentów zakwalifikowanych do modelu A1 wszystkie okresy są skrócone (całość zajmuje 3-5 dni), jej przeprowadzenie umożliwia zakończenie hospitalizacji w okresie < 7 dni od wystąpienia zawału. Model A2 w porównaniu do modelu A1 jest mniej dynamiczny, a co za tym idzie, trwa dłużej: 4-8 dni. U pacjentów zakwalifikowanych do modelu A1 i [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
