Rehabilitacja neurologiczna jako ważny aspekt rozwoju psychomotorycznego u dzieci
Można stosować pośrednie rozciąganie mięśni kończyn dolnych (np. mięśnia trójgłowego łydki), jak pokazano na fot. 1. Stosując zbliżanie przyczepów mięśniowych, wpływamy na napięcie komórek intrafuzalnych, których wrzecionka nerwowo-mięśniowe są wrażliwe na rozciąganie i pobudzane przez neurony ruchowe gamma. Następnie można zastosować masaż poprzeczny na całej długości mięśnia, w szczególności w miejscu przejścia brzuśca mięśniowego w ścięgno. Z kolei później aplikuje się techniki wspomagania normalnych wzorców ruchów. Takie wyniki można osiągnąć, dając dziecku normalne doznania sensomotoryczne. W miarę jak dziecko uzyskuje stabilizację postawy, terapeuta stopniowo wycofuje wsparcie. Techniki postępowania i działania leczniczego podlegają ciągłym zmianom, ponieważ są dostosowywane do odpowiedzi konkretnego dziecka.
Na zdjęciach zamieszczonych w artykule zaprezentowano pacjentkę w wieku 1,3 lat z rozpoznanym małogłowiem, dysplazją oskrzelowo-płucną, osteopenią wcześniaczą i oczopląsem. Na fot. 2 i 3 pokazano techniki torowania oraz aktywizację prawidłowych wzorców motorycznych w pozycji czworacznej wraz z przejściem do siadu. Co będzie skutkowało zintegrowaniem reakcji równoważnych i nastawczych, jak i również znormalizowania napięcia posturalnego.
Na fot. 3-5 zademonstrowano ćwiczenia na piłce skoncentrowane na uczeniu się prawidłowego przenoszenia ciężaru ciała i uzyskaniu spójności pomiędzy prawą a lewą stroną ciała. Ćwiczenie także skupia się na symetrycznym obciążeniu stopy wraz z całą kończyną dolną (fot. 5).
Na fot. 7-12 zaprezentowano ćwiczenia SI mające na celu dostarczenie doznań sensorycznych, między innymi na zmysł przedsionkowy i proprioceptywny.
Różnorodne techniki osteopatyczne stanowią doskonałe wsparcie dla rehabilitacji neurologicznej. [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
