Rehabilitacja osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności

dr hab. Andrzej Myśliwiec Rehabilitacja pacjentów ze znacznym stopniem niepełnosprawności stawia przed nami liczne wyzwania natury medycznej, psychologicznej, pedagogicznej i społecznej. Wymaga zaangażowania specjalistów z różnych dziedzin, którzy wcześnie, kompleksowo i chronologicznie powinni angażować się w szeroko pojęty proces leczenia. Niepełnosprawność w stopniu znacznym ma wiele odmian. Prezentowany w artykule Paska i współautorów pogląd dotyczy niewątpliwie kluczowych dysfunkcji, do których zaliczają oni: urazy czaszkowo-mózgowe, urazy kręgosłupa i rdzenia kręgowego, stany po amputacji w obrębie kończyn, jednak problem wydaje się być dużo szerszy. Znaczny stopień niepełnosprawności może znaleźć swoje źródło na każdym etapie życia. Od wrodzonych zespołów klinicznych (np.: mózgowe porażenie dziecięce, zespoły genetyczne, zaburzenia rozwojowe OUN, zaburzenia rozwojowe narządu ruchu, zaburzenia sensoryczne i oczywiście wiele innych), poprzez zespoły ewoluujące w okresie wieku rozwojowego (dystrofie mięśniowe, choroby o podłożu nowotworowym itp.) do dysfunkcji wynikających z przebytych chorób lub urazów, które mogą podążać w stronę pełnego wyzdrowienia, śmierci lub pozostania w stanie niepełnosprawności motorycznej, intelektualnej, sensorycznej lub afektywnej. Również bardzo często późny wiek i współtowarzyszące mu choroby stwarzają warunki do rozwoju znacznego stopnia niepełnosprawności. Częste występowanie chorób przewlekłych, przy jednoczesnym pogarszaniu się sprawności fizycznej, powoduje nieustanny wzrost zapotrzebowania na świadczenia medyczne, rehabilitacyjne i opiekuńcze, często o charakterze wysokospecjalistycznym i długoterminowym.  Osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności w środowisku rodzinnym Osoby z niepełnosprawnościami oraz ich środowisko...