Rola, budowa, dysfunkcje i leczenie powięzi
Rola miofibroblastów w urazach powięzi
Powięź przez długi czas uznawana była za strukturę plastyczną czy lepko-sprężystą, ale przede wszystkim za nieelastyczną i niekurczliwą. Badania pokazują, że powięź nie jest jedynie biernym elementem zachowań biomechanicznych i przenosi jedynie napięcie wywołane m.in. przez mięśnie. Okazało się, że powięź może być zdolna do autonomicznego napięcia i w związku z tym spełniać bardziej czynną funkcję (5). W rzeczywistości powięź jest kurczliwa, ale okoliczności, w których może wystąpić taki skurcz, są ograniczone. Stan obecnej wiedzy wskazuje na to, że w obrębie powięzi występuje grupa komórek, które w pewnych okolicznościach są zdolne do wytworzenia siły napięciowej, która wystarcza, by wpływać na stabilizację segmentów kręgosłupa (6). Komórki te nazwane zostały miofibroblastami. Stanowią one płaszczyznę porozumienia pomiędzy komórkami mięśni gładkich, występujących głównie w narządach wewnętrznych i w końcowej części autonomicznych nerwów ruchowych, a znanymi nam fibroblastami, czyli komórkami utrzymującymi macierz kolagenową. Przewlekłe skrócenie miofibroblastów ma znaczenie w takich długotrwałych przykurczach, jak przykurcz Dupuytrena, w „zamrożonym barku” czy w zapaleniu powięzi podeszwowej (5). Miofibroblasty spełniają ważną rolę w procesie gojenia ran, podczas tworzenia się blizn oraz nowej tkanki. Występują w zdrowej powięzi, a zwłaszcza w takich obszarach, jak powięź: lędźwiowa, szeroka, goleniowa czy podeszwowa. Miofibroblasty występują również w więzadłach, łąkotkach, ścięgnach i torebkach stawowych. Stopień zagęszczenia tych komórek może wzrastać w miarę prowadzenia aktywności fizycznej i ćwiczeń. Miofibroblasty nie są stymulowane przez synapsy nerwowe. Z tego powodu pozostają poza świadomą czy nieświadomą kontrolą. Czynnikami powodującymi długotrwałe niskonapięciowe skurcze miofibroblastów [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
