Somatyczne maski depresji i rola fizjoterapeuty w procesie diagnostyczno-terapeutycznym
Interwencja kliniczna - farmakoterapia, diagnostyka przesiewowa i programowanie ruchu
Skuteczna praca z pacjentem depresyjnym wymaga od fizjoterapeuty wyjścia poza schematy biomechaniczne. Kluczowe stają się zrozumienie wpływu leków na fizjologię wysiłku, umiejętność szybkiej oceny nastroju oraz precyzyjne dawkowanie ruchu jako bodźca biochemicznego.
Leki przeciwdepresyjne istotnie zmieniają reaktywność organizmu pacjenta na zabiegi fizjoterapeutyczne. W przypadku leków z grupy SSRI/SNRI największym ryzykiem jest hipotonia ortostatyczna. Fizjoterapeuta musi unikać nagłych pionizacji pacjenta po zabiegach w leżeniu przodem lub tyłem. Z kolei TLPD (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) powodują suchość błony śluzowej oraz tachykardię spoczynkową (4), przez co pacjent może mylnie interpretować przyspieszone bicie serca podczas ćwiczeń jako napad lęku. Zaleca się, aby pacjent unikał intensywnego wysiłku przez ok. 4 godziny od przyjęcia dawki leku wywołującego senność lub zaburzenia koncentracji (czas należy dopasować indywidualnie w zależności od stosowanej substancji, jej właściwości farmakokinetycznych, a także odpowiedzi pacjenta na leczenie) (31).
Co istotne, skutki uboczne farmakoterapii mogą być celem fizjoterapii. Sztywność mięśniową łagodzimy terapią manualną i rozluźnianiem powięziowym (MFR), a spowolnioną perystaltykę (zaparcia po lekach) masażem funkcyjnym powłok brzusznych (32).
W codziennej praktyce fizjoterapeuta nie stawia diagnozy psychiatrycznej, ale powinien przeprowadzać szybką ocenę przesiewową. Kwestionariusz PHQ-2 cechuje się wysoką czułością (83%) i pozwala na identyfikację pacjentów wymagających modyfikacji terapii. Składa się z dwóch pytań dotyczących głównych objawów, których pacjent doświadczał w ciągu ostatnich dwóch tygodni (33, 34) (ryc. 1).
[...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
