Sposoby badania i terapii stosowane w dysfunkcjach systemu żuchwowo-gnykowo-czaszkowego z wykorzystaniem koncepcji Terapii Manualnej Rakowskiego – część I

System żuchwowo-gnykowo-czaszkowy to zespół biologiczno-czynnościowy wielu struktur o bardzo skomplikowanej budowie i funkcji. Poprzez wykorzystanie koncepcji Terapii Manualnej Rakowskiego, w tym dynamicznego modelu leczenia, fizjoterapeuta może z powodzeniem rozwiązywać nawet najbardziej skomplikowane problemy zdrowotne pacjentów.  System żuchwowo-gnykowo–czaszkowy (sżgc) to zespół czynnościowo powiązanych ze sobą struktur anatomicznych narządu ruchu. W jego skład wchodzą:  układ stomatognatyczny (w nim: staw skroniowo-żuchwowy, mięśnie żucia, staw zębowo-zębowy oraz staw zębowo-zębodołowy), kość gnykowa z mięśniami nadgnykowymi i podgnykowymi, struktury związane z segmentami ruchowymi przejścia głowowo-szyjnego.  Złożoność budowy tego systemu, a także wielość nieustannie przepływających informacji między: stawem skroniowo-żuchwowym, mięśniami żucia, zębami, kośćmi czaszki, stawami połączenia głowowo-szyjnego, innymi częściami narządu ruchu i systemem sterowania (4, 6), sprawia, że fizjoterapeuta nie tylko powinien doskonale znać uwarunkowania anatomiczne, biomechaniczne tego rejonu, ale także umieć przeprowadzić dokładne badanie w celu zakwalifikowania pacjenta do terapii czynnościowej.  Zaburzenia czynności sżgc Zaburzenia czynności sżgc na początku demonstrują się podwyższonym napięciem spoczynkowym mięśni żucia. Parafunkcje, bruksizm powodują powolne, ale systematyczne podwyższanie napięcia spoczynkowego i nieumiejętność rozluźniania tych mięśni. Przeżycia emocjonalne, nieumiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach prowokują specyficzne reakcje narządu ruchu, w tym szczególnie sżgc, występujące często w drodze odruchu bezwarunkowego (4-7), a przejawiające się również podwyższaniem napięcia spoczynkowego mięśni narządu ruchu, w tym mięśni żucia. Przeciążające sytuacje zewnętrzne –...