Wirtualna rzeczywistość w rehabilitacji − rys historyczny
HMD (head-mounted display)
Innym wynalazkiem Heiliga jest HMD opatentowany w 1960 roku (4). Urządzenie to swoim wyglądem przypomina gogle, które wyświetlają film poprzez stereoskopowy (3D) telewizor. Aparat zapewnia szerokie pole widzenia i prawdziwy dźwięk stereo. Niedługo później, bo w 1968 roku, komputerowy naukowiec Ivan Sutherland wraz ze swoim studentem, Bobem Sporullem, skonstruowali nowy udoskonalony HMD. Specjalna rama przymocowana do sufitu śledziła ruchy głowy, co było konieczne do prawidłowego śledzenia obrazu. Jednocześnie stelaż podtrzymywał bardzo ciężką konstrukcję. Pierwszym sztucznie wygenerowanym obrazem, jaki można było zobaczyć, był sześcian na tle pomieszczenia. Urządzenie dzięki swojemu efektywnemu wizerunkowi zyskało miano Miecza Damoklesa.
Symulatory lotów
W historii wirtualnej rzeczywistości istotną rolę odegrały pierwsze komercyjne symulatory lotów Edwarda Linka. Oficjalnie „link trainer” wszedł na rynek w 1934 roku (5). Miniaturowy samolot z krótkimi skrzydłami, popularnie nazywany „blue box”, był przełomowy w szkoleniu pilotów. Urządzenie posiadało: podstawową tablicę z przyrządami, wolant i pedały. Maszyna nie posiadała żadnych układów projekcji, mimo to sprawdzała się podczas szkolenia studentów i doświadczonych już pilotów, którzy mogli pogłębiać swoje umiejętności. Symulator imitował pochylania i turbulencje, piloci mogli ćwiczyć również loty nawigacyjne nocne i przy złych warunkach pogodowych. Urządzenia te były szczególnie popularne po II wojnie światowej, kiedy to przemysł lotniczy nabrał rozmachu i wzrosło zapotrzebowanie na pilotów. Pierwsze „blue boxy” wykorzystywały do symulacji lotu kamerę przesuwającą się nad makietą terenu. Dopiero w latach 70. XX w. symulatory zaczęły przypominać obecnie znane [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
