Wpływ fizjoterapii przed i po zastosowaniu terapii genowej u dziecka z SMA – studium przypadku
Podsumowanie i wnioski
Rdzeniowy zanik mięśni jest chorobą układu nerwowego, która wiąże się ze zwyrodnieniem neuronów ruchowych w rdzeniu kręgowym (rozpoczynającą się w rogach przednich). Następstwa tej choroby to osłabienie i zanik mięśni mogące prowadzić do postępującego inwalidztwa. Nie tylko leczenie farmakologiczne ma istotne znaczenie, ale też rehabilitacja chorych. Rehabilitacja taka spełnia ważną rolę w zmniejszaniu spastyczności, wzmacnianiu mięśni oraz zwiększaniu zakresu ruchu (9).
Po pierwsze i najważniejsze – SMA obejmuje upośledzenie funkcji ciała. Prowadzi to do szeregu konsekwencji neuro-ortopedycznych u rosnącego dziecka, takich jak retrakcje mięśniowe i ścięgniste, następnie przykurcze stawowe, a w końcu strukturalne deformacje szkieletu (tj. nieredukowalność). Istotą jest zależność stopnia upośledzenia funkcji organizmu, którą można określić poziom aktywności i ograniczenia, jakie będą się zmieniały zarówno wraz z rozwojem dziecka, jak i historią naturalną choroby. Ograniczenia te będą definiowały autonomię dziecka i przyszłego dorosłego. Braki i ograniczenia funkcjonalne będą prowadziły do ograniczeń w codziennych czynnościach, niepełnosprawności lub ograniczeń w uczestnictwie społecznym.
Można zatem napisać protokoły specyficzne dla danego pacjenta. Powinny one obejmować miejsce lub poziom opieki, stopień choroby i cele opieki, w tym potrzebę protokołów oddechowych, odżywiania i nawadniania. Informacje dotyczące ciężkości ostrych objawów klinicznych (parametry życiowe, specyficzne parametry objawów), specyficzne zalecenia dotyczące ostrych interwencji (tj.: udrożnienie dróg oddechowych, wentylacja, odżywianie, leki) i środki kontaktu z poszkodowanym powinny być zawarte w tym protokole specyficznym dla pacjenta. W razie potrzeby w protokole tym uwzględnia się przewidywane [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
