Wpływ fizjoterapii przed i po zastosowaniu terapii genowej u dziecka z SMA – studium przypadku
Fizjoterapia pulmonologiczna u dzieci powinna być podzielona na trzy podstawowe części:
- Utrzymanie higieny dróg oddechowych poprzez zastosowanie doraźnych technik oraz tradycyjnych pomagających usunąć wydzielinę.
- Zastosowanie ćwiczeń oddechowych.
- Poprawa wydolności fizycznej.
Zastosowanie podanych powyżej stopni będzie w dużej mierze uzależnione od: możliwości dziecka, jego wieku, chęci współpracy oraz przebiegu choroby. Małe dzieci, niemowlęta oraz pacjenci w bardzo zaawansowanym stopniu choroby będą leczeni wyłącznie tradycyjnymi sposobami utrzymania prawidłowej higieny dróg oddechowych (13).
Higiena dróg oddechowych jest jednym z najważniejszych celów fizjoterapii pulmonologicznej, a jej pozytywne wyniki często są potwierdzane w wielu badaniach klinicznych. Tradycyjne metody utrzymania higieny dróg oddechowych to ułożenie pacjenta w taki sposób, żeby umożliwić mu spływanie wydzieliny dzięki siłom grawitacyjnym, zastosowanie odsysania wydzieliny, użycie technik ręcznych, ale też zastosowanie doraźnych technik, takich jak forsowany wydech czy natężony wydech (13).
Jedną z metod tradycyjnego utrzymania higieny dróg oddechowych jest ułożenie pacjenta w kierunku działania sił grawitacji. Patrząc na budowę segmentu płucnego wedle anatomii, fizjoterapeuta powinien sprawdzić, które obszary płuc są zajęte, i ułożyć pacjenta w ten sposób, aby miał możliwość swobodnego oddychania. Dziecko powinno być ułożone w takiej pozycji, żeby segment lub płat płucny, włącznie z dochodzącym do niego oskrzelem, w którym jest wydzielina, był umiejscowiony jak najwyżej. Uderzenia, wibracje oraz pozycjonowanie są technikami manualnymi promującymi drenaż posturalny (12, 13).
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
