Wpływ i znaczenie kontroli motorycznej tułowia w rehabilitacji pacjentów z chorobami układu nerwowego
Ocena pacjenta za pomocą wystandaryzowanych narzędzi, jakimi są wymienione skale, umożliwia zaplanowanie terapii, przewidywanie jej efektów i monitorowanie postępów pacjenta, a także modyfikowanie celów rehabilitacji w razie konieczności. Wynik każdej próby przeprowadzonego testu stanowi informację zwrotną zarówno dla terapeuty, jak i pacjenta, dodatkowo motywując go, aby poprzez terapię uzyskiwać coraz lepsze wyniki.
W rehabilitacji neurologicznej dominują dwie główne metody – Proprioceptive Neuromuscular Facilitation i Neurodevelopment Treatment. W obu metodach zwraca się uwagę na istotę kontroli postawy i stabilizacji. PNF jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem, stanowi kompleksową terapię ukierunkowaną na funkcję. Wszystkie wykonywane zadania mają prowadzić do odzyskiwania funkcji. PNF podkreśla wagę kontroli motorycznej tułowia, jej istoty dla zdolności wykonywania ruchów dowolnych kończyn, zmian pozycji ciała, chodu.
Przedstawia różne możliwości pracy z tułowiem, co pozwala na dopasowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Nieco odmienny sposób postępowania przedstawia metoda NDT Bobath. Autorzy nie wskazują na konkretne ćwiczenia, a jedynie radzą, jak postępować i radzić sobie z pacjentem po uszkodzeniu OUN. W kontekście kontroli motorycznej tułowia wyróżnia się sposoby aktywizacji mięśni tułowia w prostych ruchach funkcjonalnych, przy czym terapeuta kieruje ruchem pacjenta i go stymuluje.
Piśmiennictwo
- Kinalski R.: Neurofizjologia kliniczna dla neurorehabilitacji. MedPharm Polska, Wrocław 2008.
- Adler S.S., Beckers D., Buck M.: PNF w Praktyce. DB Publishing, Błonie 2014.
- Kwolek A., Nowotny J., Łukasiak A., Krukowska J., Kinalski [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
