Wybrane zagadnienia rehabilitacji pacjentów ze znacznym stopniem niepełnosprawności

Rehabilitacja pacjentów po przebytych urazach czaszkowo-mózgowych

Urazy czaszkowo-mózgowe (ang. traumatic brain injury – TBI) stanowią olbrzymi problem społeczny i ekonomiczny. Skutkują one większą śmiertelnością niż urazy jakiegokolwiek innego narządu. Skutki tych urazów wymagają długotrwałego leczenia i rehabilitacji, wykluczając chorych długotrwale lub w sposób trwały z czynnego życia społecznego i zawodowego. Najwyższa częstość występowania urazów czaszkowo-mózgowych występuje u mężczyzn w młodym wieku (około 25-30 lat), które są spowodowane najczęściej upadkami z wysokości, wypadkami drogowymi czy prowadzoną aktywnością sportową. Zazwyczaj (aczkolwiek nie w każdym przypadku) urazom czaszkowo-mózgowym towarzyszy uraz wielonarządowy (obrażenia twarzoczaszki, urazy klatki piersiowej, urazy narządów jamy brzusznej, złamania kończyn, miednicy i kręgosłupa) (6).

Podstawowymi objawami klinicznymi urazów czaszkowo-mózgowych są: wstrząśnienie mózgu, śpiączka i objawy ogniskowego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN). U pacjentów pourazowych obserwuje się największy odsetek takich powikłań jak spastyczność lub skostnienia okołostawowe, w porównaniu z innymi chorobami neurologicznymi. W okresie późniejszym obserwuje się u nich zaburzenia funkcji poznawczych i osobowości. U tych chorych mogą występować także napady [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas