Zespół Sudecka wyzwaniem współczesnej rehabilitacji

Metody specjalne

Wśród metod specjalnych stosowanych w przypadku zespołu Sudecka wymienić należy kinesiotaping (tzw. dynamiczne plastrowanie), w przypadku którego korzystną formą aplikacji będzie technika limfatyczna. Kinesiotaping można także zastosować bezpośrednio na blizny pooperacyjne (po upływie około 3-4 tygodni od zabiegu), wykonując aplikację więzadłową bądź powięziową. 

Stosowane są również ćwiczenia specjalne prowadzone w ramach metody torowania nerwowo-mięśniowego (proprioceptive neuromuscular facilitation – PNF). Terapia PNF powinna odbywać się przy pełnej współpracy z chorym w bezbolesnym zakresie ruchu kończyny. Najczęściej wykorzystywany jest wzorzec zgięcie – odwiedzenie – rotacja zewnętrzna. Dodatkowym uzupełnieniem terapii zespołów algodystroficznych może być wykorzystanie taśm anatomicznych wg Thomasa W. Myersa. Najczęściej pracuje się z taśmami powierzchniowymi kończyny górnej, zwłaszcza na stronie przedniej (15). 

Zalecenia profilaktyczne

Najważniejsze zalecenia profilaktyczne (16, 17):

1. Bez względu na okres choroby zaleca się częstą elewację kończyny w ciągu dnia oraz spanie z kończyną ułożoną wyżej na poduszce (należy ograniczać unieruchomienie do niezbędnego minimum).
2. Należy chronić okolicę zajętych stawów przed różnicami temperatur.
3. W miarę potrzeby należy stosować leki farmakologiczne.
4. W przypadku odczuwania przez pacjenta zbyt dużego ucisku i dyskomfortu spowodowanego założonym opatrunkiem gipsowym należy zalecić zgłoszenie się na badanie kontrolne do lekarza prowadzącego.

Podsumowanie

Leczenie zespołu Sudecka ze względu na jego nie w pełni wyjaśnioną etiologię ma [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas