Znaczenie rehabilitacji kognitywnej w praktyce fizjoterapeutycznej zaburzeń wyższych funkcji ruchowych – apraksji
Diagnostyka
Zaburzenie, jakim jest apraksja, to bardzo szerokie pojęcie. Z uwagi na to, że cechuje się dużą heterogennością, prawidłowa diagnostyka i precyzyjne rozpoznanie problemu jest skomplikowane. Dostępne testy diagnostyczne najczęściej koncentrują się tylko na wybranych aspektach i pojedynczych objawach apraksji. Metod do oceny zaburzeń praksji jest wiele, jednakże test, który umożliwiłby ocenę do wykorzystania w praktyce klinicznej, powinien zawierać szczególne cechy: być jasny i prosty do wykonania, czas przeprowadzenia badania musi być możliwie jak najkrótszy. Jednocześnie test ten powinien zawierać ocenę wielu objawów apraksji – naśladowanie gestów, posługiwanie się przedmiotami i inne (1). Testy diagnostyczne w kierunku apraksji nie wymagają wysoce specjalistycznego sprzętu, a przeprowadzenie samego badania jest stosunkowo proste. O ile test nie wymaga przeprowadzenia badania bilateralnego kończyn górnych, o tyle w każdym z nich egzaminator, w przypadku wykorzystania pantomimy, prezentuje gest prawą kończyną górną, pacjent zaś – kończyną górną lewą (nieobjętą niedowładem). Testowanie odbywa się wówczas na zasadzie lustrzanego odbicia, zazwyczaj w pozycji siedzącej, czasem stojącej, a kończyna testowana spoczywa płasko na stole przed przystąpieniem do testu (fot. 3).
W celu oceny apraksji można skorzystać z następujących rodzajów testów: przesiewowe badania w kierunku rozpoznania apraksji – krótkie i łatwe do przeprowadzenia testy umożliwiające kliniczne rozpoznanie apraksji oraz złożone, bardzo czasochłonne i wszechstronne testy, które w głównej mierze wykorzystywane są do badań naukowych. W tab. 2 przedstawiono metody diagnostyczne zaburzeń praksji oraz zaznaczono cechy każdego testu z uwzględnieniem czasu trwania i sposobu dostarczenia [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
