Znaczenie rehabilitacji kognitywnej w praktyce fizjoterapeutycznej zaburzeń wyższych funkcji ruchowych – apraksji
Test TULIA, który jest bardziej rozbudowaną wersją wyżej opisywanej metody autorstwa Vanbellingena – AST – sprawdza zaburzenia na drodze programowania semantycznej, jak i strukturalnej. Badanie daje również możliwość sprawdzenia i porównania gestów przechodnich oraz nieprzechodnich. Co więcej, w badaniu wykorzystuje się dwie możliwości dostarczenia bodźców – pokaz oraz komendę słowną (1).
Spośród metod diagnostycznych dostępne są również takie, które w głównej mierze są wykorzystywane do celów naukowych – są to test według Alexandra i wsp. oraz test Bartolo i wsp. Testy te należą do wieloetapowych metod diagnostycznych, które nie znajdą zastosowania podczas klinicznego rozpoznania problemów praksji (1).
Podsumowując, można stwierdzić, że przedstawione powyżej testy, które nie wyczerpują wszystkich możliwości przeprowadzania badania diagnostycznego w kierunku zaburzenia wyższych funkcji ruchowych, jaką jest apraksja, są bardzo różnorodne. Warto zatem przed wyborem testu zastanowić się, co jest priorytetem podczas wykonywania badania i jakie elementy w danym przypadku są niezbędne.
Fizjoterapia
Rehabilitacja pacjentów z rozpoznaną apraksją może być prowadzona z wykorzystaniem wielu różnych metod. Wybór konkretnego treningu jest zależny od rodzaju deficytów praksji oraz pożądanego efektu terapii.
Najczęściej fizjoterapia oparta jest na dwóch mechanizmach: przywracania utraconych funkcji oraz wytwarzania mechanizmów kompensacyjnych. Metody oparte na bezpośrednim przywróceniu utraconych zdolności do poziomu funkcjonalnego sprzed choroby to m.in. trening gestów oraz trening bezpośredni i eksploracyjny. Leczenie kompensacyjne, wykorzystujące dodatkowe procesy, których zadaniem jest [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
