Analiza porównawcza percepcji układu wzrokowego dzieci ze spektrum autyzmu i dzieci neurotypowych
Według badań prowadzonych przez L. Bobkowicz-Lewartowską deprywacja sensoryczna związana ze zmniejszoną wrażliwością wzrokową wynika z faktu, że liczba bodźców wizualnych odbieranych przez dzieci z autyzmem oceniana jest jako zbyt mała. Według autorki układ nerwowy przekazuje do mózgu niewystarczającą liczbę informacji przyczyniających się do poszukiwania silniejszych doznań sensorycznych. Objawia się to w wykonywaniu wiele rytmicznych ruchów ciałem, np. kołysania się, w odpowiednim ustawieniu w stosunku do źródła światła (12).
Badania prowadzone przez Y. Kawakubo i wsp. donoszą, że u dzieci z autyzmem stwierdzono zaburzoną zdolność przenoszenia spojrzenia z jednego bodźca na drugi znajdujący się w polu widzenia (13). Według E. Pisuli dzieci ze spektrum autyzmu unikają łączenia doznań pochodzących z dwóch lub więcej receptorów. Według autorki dzieci z autyzmem nie rozpoznają przedmiotów, patrząc na przedmiot, dotykając go – i odwrotnie (14). G. Jagielska w swoich badaniach stwierdza, że dzieciom ze spektrum autyzmu wzrok nie towarzyszy przebiegowi kontaktu z partnerem interakcji. Podając rękę przy powitaniu, zwykle odwracają wzrok, a podczas mówienia lub słuchania często nie patrzą w oczy. Według autorki wzrok odbierany jest jako „pozbawiony treści” (15). Z badań H. Jaklewicz wynika, że dzieci ze zdiagnozowanym autyzmem nie potrafią patrzeć analitycznie. Spojrzenie dziecka nie koncentruje się na potencjalnie interesujących przedmiotach, jest szybkie, o charakterze peryferycznego widzenia. Według autorki dzieci ze spektrum autyzmu korzystają głównie z obwodowego pola widzenia, zauważając jedynie poruszające się obiekty i zjawiska, jednak ich postrzeganie jest mniej dokładne i wyraźne (16).
Wyniki otrzymane [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
