Cechy badania neurologicznego w praktyce protetyczno-ortotycznej
Szeroki zakres zaburzeń (w tym urazy) może prowadzić do problemów neurologicznych wymagających stosowania protez i zaopatrzenia ortotycznego. Utrata czucia i/lub zdolności motorycznych może być obserwowana samodzielnie lub powikłana spastycznością albo zdeformowaniem, co znacząco wpływa na rozwiązanie ortotyczne dla pozornie nieskomplikowanego problemu, jakim jest niedowład zgięcia grzbietowego stopy.
Celem badania było określenie roli badania neurologicznego w projektowaniu oraz produkcji protez i ortez. Doświadczony protetyk lub ortopeda powinien rozumieć, że pacjenci z prawie każdym rodzajem patologii lub urazu wymagają dokładnego badania pod kątem współistniejących pierwotnych lub wtórnych powikłań neurologicznych ich stanu.
Materiał i metody badania
Szczegółowe badanie przed zaprojektowaniem i dopasowaniem ortezy lub protezy pozwala uniknąć kosztownych i potencjalnie niebezpiecznych błędów w ich projektowaniu i użytkowaniu (1).
Badanie kliniczne
Historia pacjenta jest niezwykle ważna w ocenie funkcji sensorycznych. Pacjenci z nagłym początkiem utraty czucia są zwykle tego świadomi, z wyjątkiem przypadków urazowego uszkodzenia mózgu lub choroby naczyniowo-mózgowej. Stopniowa utrata związana z neuropatią obwodową, szczególnie w cukrzycy, może być niewidoczna lub nawet zaprzeczana przez pacjenta. Pacjenci z wrodzoną utratą czucia, jak w przypadku rozszczepu kręgosłupa, nigdy nie wracają do normalnego czucia (2).
Z punktu widzenia protetyki/ortotyki niezwykle ważne jest ustalenie, czy segment ciała, który ma być objęty konstrukcją, ma przynajmniej tak zwaną „ochronną” czuciowość, tj. zdolność do odczuwania nadmiernego nacisku, który ostatecznie może [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
