Cechy badania neurologicznego w praktyce protetyczno-ortotycznej

Na przykład w chodzie equinovarus pacjenta z hemiplegią, jeśli stopa staje się płaska w połowie kroku, spastyczność jest uważana za łagodną, a orteza kostki (AFO) z umiarkowanie wyraźnymi liniami czołowymi będzie wystarczająca, aby utrzymać stopę płasko przez cały cykl chodu.

Jeśli stopa pozostaje w pozycji końsko-szpotawej przez cały cykl chodu, osoba z AFO może nie być w stanie utrzymać pełnego wyprostu stopy na poziomie płaskostopia. Gdy AFO jest wskazane dla pacjenta, bardzo ważne jest, aby pięta pozostawała prawidłowo zamocowana w ortezie i bucie. Brak takiego zamocowania powoduje, że chód pacjenta będzie ryzykowny, ponieważ niestabilna stopa i funkcjonalne niedopasowanie długości nóg zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia upadków. Gdy pacjent z ciężką spastycznością jest dobrym kandydatem do samodzielnego chodzenia, można rozważyć przezskórne frakcyjne wydłużenie ścięgna Achillesa w połączeniu z zabiegiem wydłużenia mięśnia piszczelowego przedniego (SPLATT) (3). Ten zabieg chirurgiczny umożliwi skuteczne noszenie ortezy.

Zachowanie czucia proprioceptywnego, tj. zdolności do wyczuwania ruchu i ciężaru kończyny, pomoże określić, czy pacjent będzie w stanie funkcjonalnie chodzić. Niezdolność do wyczuwania kontaktu z podłożem i pozycji stawów utrudni, a nawet uniemożliwi bezpieczne poruszanie się, nawet jeśli pozostałe czucie zostanie zachowane.

Oprócz ciężkiej spastycznej deformacji końsko-szpotawej, innym stanem, w którym należy ostrożnie podchodzić do stosowania ortez, jest deformacja wtórna do zmian neuropatycznych (staw Charcota) stawów stopy i kostki. Utrata funkcji czuciowych odgrywa ważną rolę w niszczeniu struktury kości i zwiększa ryzyko martwicy skóry.

Wczesne leczenie złamań neuropatycznych i dyslokacji złamań, po którym następuje długotrwałe usztywnienie okrężne, zwykle skutkuje wyposażeniem stopy w specjalne lub wgłębione buty z indywidualnie wykonaną wkładką supinującą. Opóźnione wykrycie poważnej i utrwalonej deformacji najprawdopodobniej nie pozwoli na jej skorygowanie za pomocą gipsu lub ortezy. W rzeczywistości, jeśli siły „korygujące” są stosowane ortotycznie do ciężkiej deformacji, należy spodziewać się rozerwania skóry. Po prostych złamaniach kostki zmiany deformacyjne Charcota mogą czasami prowadzić do poważnych deformacji, których nie można skorygować. Jednak korekcja chirurgiczna w starannie wybranych przypadkach okazuje się skuteczna.

Brak czucia ochronnego wymaga oczywiście precyzyjnego dopasowania i odpowiedniej amortyzacji obuwia (fot. 2), a także ortez i gniazd protez (fot. 3). Nacisk na skórę, pęcherze lub otarcia spowodowane siłami ścinającymi mogą wystąpić z powodu luźnego dopasowania obuwia lub „wciśnięcia” w luźne gniazda protetyczne, szczególnie na poziomie Syme lub przezkostnym.

Galeria