Cechy badania neurologicznego w praktyce protetyczno-ortotycznej
Na przykład w chodzie equinovarus pacjenta z hemiplegią, jeśli stopa staje się płaska w połowie kroku, spastyczność jest uważana za łagodną, a orteza kostki (AFO) z umiarkowanie wyraźnymi liniami czołowymi będzie wystarczająca, aby utrzymać stopę płasko przez cały cykl chodu.
Jeśli stopa pozostaje w pozycji końsko-szpotawej przez cały cykl chodu, osoba z AFO może nie być w stanie utrzymać pełnego wyprostu stopy na poziomie płaskostopia. Gdy AFO jest wskazane dla pacjenta, bardzo ważne jest, aby pięta pozostawała prawidłowo zamocowana w ortezie i bucie. Brak takiego zamocowania powoduje, że chód pacjenta będzie ryzykowny, ponieważ niestabilna stopa i funkcjonalne niedopasowanie długości nóg zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia upadków. Gdy pacjent z ciężką spastycznością jest dobrym kandydatem do samodzielnego chodzenia, można rozważyć przezskórne frakcyjne wydłużenie ścięgna Achillesa w połączeniu z zabiegiem wydłużenia mięśnia piszczelowego przedniego (SPLATT) (3). Ten zabieg chirurgiczny umożliwi skuteczne noszenie ortezy.
Zachowanie czucia proprioceptywnego, tj. zdolności do wyczuwania ruchu i ciężaru kończyny, pomoże określić, czy pacjent będzie w stanie funkcjonalnie chodzić. Niezdolność do wyczuwania kontaktu z podłożem i pozycji stawów utrudni, a nawet uniemożliwi bezpieczne poruszanie się, nawet jeśli pozostałe czucie zostanie zachowane.
Oprócz ciężkiej spastycznej deformacji końsko-szpotawej, innym stanem, w którym należy ostrożnie podchodzić do stosowania ortez, jest deformacja wtórna do zmian neuropatycznych (staw Charcota) stawów stopy i kostki. Utrata funkcji czuciowych odgrywa ważną rolę w niszczeniu struktury kości i zwiększa ryzyko martwicy skóry.
[...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
