Fizjoterapia po złamaniu bliższego końca kości ramiennej – w zależności od zastosowanej metody leczenia

Przy planowaniu zabiegów fizykoterapeutycznych należy wziąć pod uwagę wszystkie możliwe przeciwwskazania do wykonania danego zabiegu np.: epilepsja, ciąża, choroba nowotworowa, rozrusznik serca.

Po uzyskaniu zrostu kostnego rozpoczynamy drugi etap rehabilitacji.

Planując cały proces usprawniania, rodzaj wykorzystywanych ćwiczeń, metod, technik, intensywność, liczbę powtórzeń należy wziąć po uwagę: wiek pacjenta, aktualny stan zdrowia oraz możliwości ruchowe. Jeżeli wykonanie konkretnego ćwiczenia sprawia trudności pacjentowi, staramy się je zmodyfikować i dostosować do jego umiejętności fizycznych. Na tym etapie rehabilitacji koncentrujemy się na:

• zmniejszeniu się dolegliwości bólowych,
• zwiększeniu siły mięśniowej,
• przywróceniu funkcji złamanej kończyny,
• uzyskaniu możliwie maksymalnego zakresu ruchu stawu ramiennego,
• poprawie stabilizacji stawu ramiennego i łopatki,
• ruchomości łopatki,
• propriorecepcji.

W terapii wykorzystujemy:

• metodę PNF (fot. 2a-b),
• PIR (fot. 3a-b),
• metodę FDM (fot. 4),
• masaż tkanek głębokich,
• neuromobilizację w przypadku uszkodzenia nerwów,
• mobilizacje,
• kinesiology taping (fot. 5),
• ćwiczenia w pozycjach niskich, półwysokich, wysokich,
• ćwiczenia z wykorzystaniem piłek gimnastycznych (fot. 12-14a-c).

Podobnie jak w przypadku I etapu rehabilitacji pacjentów po złamaniu nasady bliższej kości ramiennej jako terapię uzupełniającą wprowadzamy zabiegi fizykalne:

• pole magnetyczne,
• krioterapię,
• laseroterapię,
• lampę sollux,
• hydroterapię – kąpiel wirową (9-13).

Fizjoterapia pacjentów po złamaniu nasady bliższej kości ramiennej leczonych zachowawczo

[...]

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas