Fizjoterapia w onkologii
Skuteczność fizjoterapii w onkologii zależy w dużej mierze od oceny stopnia psychofizycznego przygotowania chorego do leczenia i poziomu ryzyka powikłań na podstawie diagnostyki czynności układu oddechowego, wydolności wysiłkowej, aktywności i sprawności fizycznej, które powinny być wykonane przed rozpoczęciem każdej metody leczenia oraz etapu rehabilitacji. Niska aktywność i wydolność fizyczna nie przekraczająca 50-60% wartości należnych stanowią istotny czynnik ryzyka powikłań leczenia nowotworów złośliwych (poziom wiarygodności 2++/poziom rekomendacji C wg Scotish Intercollegiate Guidelines Network), natomiast dobra kondycja fizyczna istotnie obniża to ryzyko (poziom wiarygodności 1+).
Sprawność układu oddechowego przed leczeniem nowotworów ocenia się przede wszystkim na podstawie natężonej pojemności życiowej płuc (FVC) i objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) (2++/ B). Jeżeli FEV1 wynosi poniżej 80% wartości należnych, wskazane jest wykonanie submaksymalnej próby spiroergometrycznej na mechanicznej bieżni lub cykloergometrze, jako najbardziej wiarygodnego pomiaru (2++/B). Badanie to może być zastąpione próbą pośrednią, np. według zmodyfikowanego protokołu Bruce’a lub testami czynnościowymi, wykazującymi wysoki związek z badaniem poboru tlenu, tzn. testem wchodzenia po schodach (2++/B) i testem wahadłowym (2+/C).
Pokonanie po schodach < 12 metrów różnicy poziomów interpretowane jest jako wysokie ryzyko powikłań i zgonu po leczeniu, a > 22 metrów – jako istotne obniżenie tego ryzyka. Wykonanie w teście wahadłowym < 25 nawrotów (250 metrów) równoznaczne jest z poborem tlenu < 10 ml/kg/min i łączy się z wysokim ryzykiem powikłań i zgonu, a > 45 nawrotów (450 metrów) ryzyko to istotnie obniża. Mniejsze znaczenie ma test 6-minutowego marszu, który wykazuje słaby [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
