Fizjoterapia w zaburzeniach wzorców oddechowych
Opierając się o funkcje i dysfunkcje obszaru biochemicznego, można wysnuć następujące wnioski praktyczne, które warto wziąć pod uwagę w pracy gabinetowej z pacjentami:
- trening oddechowy powinien być prowadzony tak, by unikać hiperwentylacji i nadmiernego oddychania podczas wykonywania ćwiczeń oddechowych,
- pacjenci, którzy się hiperwentylują, są narażeni na silniejsze odczuwanie stresu i niepokoju, mogą mieć gorszą koordynację ruchową oraz wyższą sztywność mięśni oraz niższy próg odczuwania bólu,
- osoby z nadmiernym oddychaniem mogą szybciej się męczyć oraz odczuwać trudności podczas wykonywania i zapamiętywania ćwiczeń,
- pacjenci będący pod wpływem przewlekłej hiperwentylacji mogą wykazywać mniejszą odporność psychiczną oraz fizyczną, a także mniejszą elastyczność do zmieniających się warunków,
- redukcja hiperwentylacji polega na: spowolnieniu oddechu, przywróceniu łagodnego i regularnego oddychania nosem, przywróceniu kontroli oddechu, nauce zarządzania stresem oraz eliminacji czynników wywołujących zaburzenia biochemiczne oddychania (tab. 3).
Obszar biomechaniczny
Funkcje biomechaniczne oddychania dotyczą pracy oddechowej przepony jako mięśnia odpowiedzialnego za proces wentylacji. Przepona, wraz z innymi mięśniami oddechowymi, pompuje powietrze do klatki piersiowej i z niej, a aktywność mięśni związana jest z intensywnością oddychania. Przepona jako główny mięsień oddechowy generuje największą siłę wdechową, obniżając się w kierunku jamy brzusznej i poszerzając wymiar klatki piersiowej poprzez rotację zewnętrzną i uniesienie dolnych żeber (ruch żeber w tzw. mechanizmie „rączki od wiadra”). Przeponie towarzyszą w oddechu również mięśnie międzyżebrowe (oraz inne mięśnie oddechowe dodatkowe, jeżeli oddech jest wzmożony), wykonując ruchy górnej części klatki piersiowej w mechanizmie [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji




