Istotne czynniki rehabilitacji pacjentów po artroplastyce stawu ramiennego − doświadczenia własne autorów
Autorzy zalecają stosowanie ćwiczeń AROM w początkowym okresie pod kontrolą elektromiografii powierzchniowej (sEMG). Zabieg ten zapewni na tym etapie izolowaną pracę w danej płaszczyźnie ruchu ze świadomą reedukacją nabytych nieprawidłowych kompensacji. Dzięki sEMG pacjent ma szansę wytrenować prawidłową kontrolę mięśniową. Chory dzięki biofeedbackowi obserwuje aktywność swoich mięśni w ruchu na monitorze. Przykładowo, w trakcie ruchu zgięcia ramienia do 90° chory ma za zadanie obserwować na ekranie czynność mięśni deltoideus lub biceps brachi i trapezius. Celem pacjenta jest zminimalizowanie aktywności mięśnia trapezius, a tym samym niwelowanie nabytej przez lata patologicznej komponenty elewacyjnej barku (fot. 7).
Powoli zaleca się również wprowadzanie treningu ruchów funkcjonalnych.
Przyjmuje się, że warunkiem przejścia do kolejnej fazy jest przywrócenie ruchów wspomaganych, a także osiągnięcie następujących zakresów ruchomości: 140° zgięcia, 120° odwodzenia, 60° rotacji zewnętrznej, 70° rotacji wewnętrznej (mierzonej w pozycji odwiedzenie 30°). Dodatkowo zaleca się, aby pacjent był w stanie odwieść czynnie kończynę do 100° przy zachowanym prawidłowym mechanizmie ruchu.
Faza III (8.-12. tydzień)
Dalsza progresja PROM i AROM. Wprowadzenie ćwiczeń izokinetycznych czynnych z dawkowanym oporem również dla rotacji zewnętrznej i wewnętrznej. Ćwiczenia te można zacząć wprowadzać, gdy są spełnione następujące wymagania: występuje minimalny ból i/lub tkliwość uciskowa, a chory ma prawie pełen AROM oraz brak bolesności ścięgna m. podłopatkowego szczególnie przy rotacji wew. wbrew oporowi. Wzmacnianie mięśni musi odbywać się stopniowo. Należy unikać nadmiernego rozciągania torebki stawowej, zwłaszcza [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
