Koherencja w praktyce
Do oceny odczuć subiektywnych zastosowano dwa kwestionariusze ankiety. Pierwszy z ich był skierowany do osób wykonujących zabieg, zwanych dalej „terapeutami”, natomiast drugi był skierowany dla osób przyjmujących zabieg, zwanych dalej „pacjentami”.
Każdy z dwóch kwestionariuszy został podzielony na dwie części. Pierwsza dotyczyła sytuacji, kiedy terapeuta był skupiony na procesie intensywnego, logicznego myślenia. Druga część, kiedy był on w stanie koherencji serca i mózgu. W trakcie intensywnego myślenia terapeuta odpowiadał w milczeniu na zadane pytania lub rozwiązywał w myślach działania matematyczne, takie jak dodawanie, odejmowanie, dzielenie lub mnożenie. W stanie koherencji serca odtwarzał standardową procedurę poznaną podczas kursu.
Terapeuta na bazie odczuć, które obserwował u siebie, będąc w stanie logiki, udzielał pisemnej odpowiedzi na trzy pytania. Pierwsze dotyczyło wyczuwania rękoma naprężeń na ciele pacjenta – odczucia haptyczne. Drugie określało poziom napięcia fizycznego wyczuwalnego w swoim ciele. Natomiast trzecie dotyczyło poziomu rozluźnienia napięcia emocjonalnego wyczuwanego w swojej psychice. Na te same pytania udzielał odpowiedzi określających jego odczucia, kiedy był w stanie koherencji serca i mózgu.
Pacjent również dwa razy udzielał pisemnej odpowiedzi na trzy pytania. Za pierwszym razem oceniał poziom odczuć taktylnych, kiedy terapeuta był w stanie logiki, a za drugim razem, kiedy terapeuta był w stanie koherencji serca i mózgu. Pierwsze pytanie dotyczyło pozytywnego odczucia dotyku palców terapeuty, drugie poziomu rozluźnienia fizycznego podczas dotyku ciała palcami terapeuty, trzecie dotyczyło poziomu rozluźnienia emocjonalnego podczas dotyku ciała palcami terapeuty.
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
