Koncepcja NDT-Bobath jako postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne prowadzone w oparciu o klasyfikację ICF-CY oraz metodę S.M.A.R.T. Cz. II
Oceniono wzorce postawy i ruchu w pozycji supinacyjnej – chłopiec próbował obracać głowę na boki oraz pronacyjnej – obserwowano znaczne trudności z kontrolą głowy w linii środkowej, utrzymywanej tylko przez kilka sekund (wiek dziecka: 4,5/12, wiek skorygowany 1,5/12). Ponadto dziecko nie wykazywało stosownego do wieku kontaktu wzrokowego i emocjonalnego.
Określono główny problem chłopca, jakim była nieprawidłowa aktywność antygrawitacyjna. Ustalono cele bliższe takie jak: poprawa napięcia w osi głowa – tułów, dążenie do uzyskania optymalnej symetrycznej postawy ciała tak, aby sprawować kontrolę prawidłowego mechanizmu postawy i ruchu w trakcie wykonywania aktywności. Celem dalszymi było poruszanie się (zmienianie podstawowej pozycji ciała – d410).
Ustalono cele według metody S.M.A.R.T.:
- Jednoznaczność (specyficzność) terapii – terapia została dostosowana do indywidualnych potrzeb dziecka.
- Mierzalność – prowadzono dokumentację medyczną, wykonywano zdjęcia i filmy na każdym etapie rozwoju chłopca. Prowadzono kliniczną ocenę funkcjonalną motoryki dużej skalą GMFCS. Przeprowadzano laboratoryjne badania chodu, oceniając cechy kinetyczne i kinematyczne chodu, wykonywano dynamiczne badania EMG.
- Akceptowalność (osiągalność) – wszelkie działania terapeutyczne były akceptowane przez terapeutów i rodziców dziecka, i na każdym etapie uznane za możliwe do osiągnięcia zgodnie z zasadą stopniowania trudności.
- Realność – aby urealnić postawione cele, dopasowywano je do aktualnych możliwości dziecka zgodnie ze znajomością deficytów rozwoju psychomotorycznego.
- Określenie czasu trwania terapii – rozpoczęto bardzo wczesną stymulację rozwoju oraz założono jej czas na okres pięciu lat.
Przebieg terapii neurorozwojowej [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
