Neurofizjologiczny aspekt bólu oraz jego znaczenie w diagnostyce i fizjoterapii
Ból w terapii
W technikach manualnych, wykorzystujących model terapii odruchowej, dąży się do pobudzenia układu przywspółczulnego. Często odpowiedź tego układu jest niejako wymuszana wskutek przestymulowania układu współczulnego. Jak w każdej technice, również w tych zaleca się ostrożność, bowiem zastosowanie ich np. u osób przestymulowanych psychosomatycznie może spowodować omdlenie, a u dzieci taka technika może wywołać traumę psychosomatyczną, gdyż nie są jeszcze nauczone, że ból czasami jest konieczny.
Ból często wyznacza również granicę oddziaływania terapeutycznego. Statyczne rozciąganie mięśni (stretching) powinno się wykonywać do granicy bólu, nie należy jej przekraczać, siłując się z własnym organizmem i wykonując ruchy sprężynujące. Jest to technika stosowana przez wielu niedoświadczonych biegaczy, a nawet nauczycieli wychowania fizycznego, uznających, że ból jest wskaźnikiem dobrego rozciągania. Ból występujący w trakcie wykonywania stretchingu nie ma zastosowania terapeutycznego, a jedynie informuje o granicy rozciągnięcia mięśnia. Ze względu na fakt, że ból fizyczny najczęściej informuje o uszkodzeniu, wnioskuje się, że ból w trakcie stretchingu mówi o zrywaniu pojedynczych włókien mięśniowych lub uszkodzeniu komórek satelitowych. Ruchy sprężynujące są natomiast szkodliwe ze względu na zagrożenie zerwania ścięgien. Stretching nieprzekraczający granicy bólu nie jest nieefektywny, ponieważ każde rozciąganie mięśni (nawet o małym zakresie ruchu) pozwala na ich rozluźnienie oraz zmniejszenie ryzyka przykurczów. Aby zwiększyć zakres ruchu, warto jednak stosować technikę rozciągania dynamicznego, a taką techniką jest poizometryczna relaksacja mięśni (9, 18, 20).
Poizometryczna relaksacja mięśni to jedna z najprostszych technik energii mięśniowej, w [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
