Ocena wysklepienia podłużnego i poprzecznego w warunkach obciążenia masą własną u dzieci w dwóch grupach wiekowych – 5-10 lat i 11-16 lat – w oparciu o podoskop diagnostyczny

Streszczenie: Wstęp: Ocena stóp u dzieci jest ważnym elementem diagnostyki w procesie fizjoterapii. Każde odchylenie od normy może skutkować pogłębieniem się wady w przyszłości. Celem pracy była ocena wysklepienia podłużnego i poprzecznego w dwóch grupach wiekowych: 5-10 lat i 11-16 lat.

Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 495 dzieci. Dzieci podzielono na dwie grupy badawcze: pierwsza grupa: 5-10 lat (65%) oraz druga grupa: 11-16 lat (35%). Analizie poddano płeć, wskaźnik kątowy Clarke’a i wskaźnik Wejsfloga. Badania wykonano na podoskopie diagnostycznym, natomiast pomiary przeprowadzono w programie diagnostyczno-terapeutycznym.

Wyniki: Średnie wyniki wskazują na to, że większość badanych dzieci ma prawidłowo wysklepione stopy. Średnia wartość kąta Clarke’a dla pierwszej grupy chłopców wskazuje na to, że ich stopy znajdują się na granicy normy. Analiza wskaźnika Wejsfloga w badanej grupie dzieci wykazała, większość dzieci ma odpowiednie wysklepienie poprzeczne stopy.

Wnioski: Obydwie grupy badawcze wykazywały się prawidłowym wysklepieniem podłużnym i poprzecznym stóp. Natomiast chłopcy z grupy pierwszej charakteryzowali się wysklepieniem podłużnym na granicy normy, dlatego wymagana jest obserwacja dalszego rozwoju stóp, aby jak najwcześniej wykryć nieprawidłowości i rozpocząć fizjoterapię. Nie zauważono istotnych różnic płciowych w wysklepieniu podłużnym i poprzecznym stóp.

Słowa kluczowe: kąt Clarke’a, wskaźnik Wejsfloga, podoskop, wysklepienie podłużne, wysklepienie poprzeczne

Ocena wysklepienia podłużnego i poprzecznego stóp u dzieci w warunkach obciążenia masą własną jest ważnym elementem diagnostyki w procesie fizjoterapii. Ich ocena nie należy do prostych i łatwych. Jest wiele metod służących do badania – można to uznać za zjawisko korzystne, ale istnieje niebezpieczeństwo, że w wynikach badań różnymi metodami mogą pojawiać się dysproporcje (1).

Stopy dziecka, choć przypominają stopy dorosłego, różnią się. Dziecko rodzi się z płaskimi stopami. Zjawiskiem naturalnym jest występowanie poduszki tłuszczowej, która pojawia się pod łukiem podłużnym przyśrodkowym. Dzięki niej stopa chroniona jest przed przeciążeniami aż do momentu jej prawidłowego rozwoju. Największy rozwój stopy przypisuje się do wieku 3 lat, a około 5.-6. roku życia zaczyna ona przypominać stopę dorosłą. Dzięki intensywnej swobodzie ruchu i zmian w obrębie układu mięśniowo-więzadłowego oraz stabilizacji i dojrzewania łuków prawidłowe wysklepienie stopy kształtuje się w okolicy 9. roku życia (2-4).

Zdarzają się również nieprawidłowości w budowie stopy. Mogą one być wrodzone lub nabyte, np. w wyniku urazu, nieprawidłowego funkcjonowania aparatu mięśniowo-więzadłowego, ale także spowodowane nieprawidłowościami występującymi na innym poziomie w ciele człowieka. Należy też pamiętać, że w okresie, kiedy dziecko najintensywniej rośnie, wady stóp mogą się pojawiać lub pogłębiać. Dlatego kluczową kwestią w przypadku zaburzeń występujących w obrębie stopy jest ich prawidłowa diagnostyka (5-8).

Celem pracy było porównanie wysklepienia podłużnego i poprzecznego stóp u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym (5-10 lat) oraz w grupie dzieci szkolnych i nastolatków (11-16 lat).

Postawiono pytania badawcze:

1. Jak kształtuje się wysklepienie podłużne u dzieci w wieku 5-10 lat i 11-16 lat?
2. Jak kształtuje się wysklepienie poprzeczne u dzieci w wieku 5-10 lat i 11-16 lat?
3. Czy istnieją różnice w rozwoju stóp u chłopców i dziewczynek?

Galeria

Zobacz więcej