Ogólne wytyczne postępowania fizjoterapeutycznego u osób z chorobą Huntingtona. Cz. I
Częstym objawem u osób z HD są zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne wynikające z neurodegeneracji jąder podstawy. Są to powracające, uporczywe, natrętne myśli i powtarzane przymusowe zachowania (kompulsje). U niektórych pacjentów ujawniają się również objawy psychotyczne. Przybierają one zwykle formę zespołu omamowo-urojeniowego, co czasem przypomina obraz podobny do schizofrenii. Psychozy występują głównie w ostatnich etapach życia chorego (7, 16).
W zaawansowanej chorobie może występować majaczenie, które prawdopodobnie jest wynikiem nieodpowiedniego odżywiania, zaburzeniem gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzeniami metabolicznymi bądź skutkami ubocznymi leczenia. Pacjenci cierpią na zaburzenia popędu płciowego albo zaburzenia preferencji seksualnych. Pojawiają się przypadki zoofilii, ekshibicjonizmu i rozhamowania. Sporadycznie mogą ujawnić się zespoły maniakalne. Mania charakteryzuje się wysoką aktywnością, ekspresją, nadmiernym pobudzeniem, angażowaniem się w zbyt dużo zajęć i pośpiechem (9, 16).
W wyniku zaburzeń natury emocjonalnej i poznawczej chory zaniedbuje swój wygląd, higienę, staje się niechlujny. Często cierpi na bezsenność w nocy, co może być związane z zaburzeniami psychicznymi, jak również z brakiem obowiązków w ciągu dnia i przesypianiem go (3).
Leczenie choroby Huntingtona
Leczenie osób z chorobą Huntingtona to kompleksowy proces. Ze względu na bogatą symptomatologię stanowi duże wyzwanie dla całego zespołu terapeutycznego. W jego skład powinni wchodzić: lekarz rodzinny, genetyk kliniczny, neurolog, psychiatra, fizjoterapeuta, neuropsycholog, pielęgniarka, logopeda, pracownik socjalny, dietetyk i w cięższych przypadkach laryngolog (4). Obecnie, mimo dużych postępów w badaniach naukowych dotyczących etiopatogenezy, leczenie farmakologiczne skupia się jedynie na łagodzeniu konkretnych [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
