Postępy gojenia odleżyn II-IV stopnia po zastosowaniu elektrostymulacji anodowej
Metoda EWN stosowana w grupie ES była oparta na badaniach klinicznych prowadzonych przez innych autorów w leczeniu ran przewlekłych u ludzi (14-23). Przed każdym zabiegiem EWN odleżyny dokładnie oczyszczano z pozostałości leków i zanieczyszczeń za pomocą soli fizjologicznej oraz środków odkażających. W EWN stosowano podwójne impulsy szpiczaste, o łącznym czasie trwania 154 μs i częstotliwości 100 Hz. Wartość szczytowa prądu wynosiła 0,36 A. Natężenie dawkowano poniżej progu pobudliwości mięśni szkieletowych.
Do tkanek dostarczano ładunek elektryczny wynoszący 360 µC na sekundę. Stosowano elektrody z przewodzącej gumy węglowej (elektroda lecznicza 50 cm2; zamykająca obwód – 100 cm2). Dla każdego pacjenta przeznaczano oddzielny zestaw elektrod. Po każdym zabiegu elektrody wyjaławiano w roztworze dezynfekującym. Układano je na podkładach z jałowej gazy opatrunkowej nasączonej solą fizjologiczną. Anoda (elektroda lecznicza) była układana na powierzchni odleżyny. Katoda była mocowana w odległości przynajmniej 15 cm od brzegu odleżyny.
W trakcie symulowanej EWN elektrody mocowano na powierzchni ciała pacjenta w taki sam sposób jak w grupie eksperymentalnej. Na aparacie były wyświetlane takie same wartości prądowe jak podczas EWN aktywnej, z tym że prąd nie płynął, ponieważ elektrody były podłączone do nieaktywnego obwodu elektrycznego.
Czas trwania każdego zabiegu EWN (aktywnej i symulowanej) wynosił 50 minut. Zabiegi były przeprowadzane raz dziennie, przez 5 dni w tygodniu, w ciągu 8 kolejnych tygodni.
Kliniczne postępy gojenia się odleżyn były oceniane na podstawie zmian pola powierzchni odleżyn [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
