Praktyczne aspekty usprawniania neurorozwojowego u dzieci z wadami stóp i wzorca chodu
We wczesnej ocenie bierze się pod uwagę liczbę odchyleń od norm idealnych i stanowi to ważny drogowskaz prognostyczny. Zasadnicze narzędzia diagnostyczne są w pewnym stopniu zależne od rodzaju przyjętej koncepcji neurorozwojowej.
Przykładowo w koncepcji badania trójpłaszczyznowej terapii manualnej wad stóp ocenia się ruchomość i osie kończyn dolnych w pozycji stojącej oraz w siadzie. Wg tej koncepcji wady stóp nie należy traktować w sposób izolowany, lecz trzeba uwzględnić ocenę całego segmentu, czyli: biodra, kolana i stopy. Wiele wzorców diagnostycznych stanowią również pozycje wyjściowe do terapii, tak więc płynnie przechodzą one w chwyty terapeutyczne. Na przykład diagnostyczny chwyt przedstawiony na fot. 1 ocenia u niemowlęcia rotację zewnętrzną, odwiedzenie oraz zgięcie bioder i wraz ze zgiętymi kolanami umożliwia zetknięcie się równolegle bocznych brzegów stóp z jednoczesnym odwróceniem łuków przyśrodkowych. Odchylenie od tego wzorca sugeruje występowanie nieprawidłowości w obrębie biodra lub stopy. Po jednorazowej sesji terapeutycznej wzorzec uległ poprawie, co przedstawia fot. 2.
Terapia tego niemowlęcia bazowała na odpowiednio ukierunkowanych ćwiczeniach i pozycjach, aby wpłynęła na skorygowanie ułożenia bioder i stóp.
Proponowaną sekwencję ćwiczeń przedstawiono na przykładzie 5-letniego dziecka z tzw. chodem gołębim. Przestrzeń czasowa usprawniania była dłuższa: sesje w gabinecie odbywały się co drugi tydzień, a codziennie w domu rodzic wykonywał jedno zadane ćwiczenie oraz bandażowanie funkcjonalne. Po 3 miesiącach terapii uzyskano efekt przedstawiony na ryc. 1.
Celem tych trzech chwytów rozciągających jest likwidacja przywiedzeniowego ustawienia [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
