Przegląd i wykorzystanie wybranych technik rozluźniania przepony w warunkach klinicznych

Fot. 3. Pacjent w leżeniu tyłem z rozluźnionymi kończynami
Terapeuta, stosując delikatny nacisk, nasadą dłoni rozluźnia część mostkową przepony. Ręka terapeuty znajduje się tuż pod wyrostkiem mieczykowatym. Nacisk jest w kierunku dogrzbietowym i dogłowowym. Siła, z jaką terapeuta naciska na tkanki, jest zależna od cyklu oddechowego, wraz z wydechem ręka terapeuty powinna się „wtapiać” w głębsze tkanki. Materiał własny w oparciu o (15)

Fot. 4. Ręce terapeuty znajdują się poniżej ściany klatki piersiowej (niektóre publikacje podają na ścianie klatki piersiowej – 15) 
Pacjent wykonuje regularne oddechy, w trakcie których terapeuta stymuluje klatkę piersiową i przeponę rytmicznymi, delikatnymi uciskami. Jak podają autorzy, pod koniec 4. lub 5. wydechu terapeuta przytrzymuje ucisk i poleca pacjentowi wykonać głęboki wdech. Następnie terapeuta nagle zwalnia zastosowany nacisk, co powoduje utworzenie dużego podciśnienia w klatce piersiowej i rozprężenie tkanek otaczających. Materiał własny w oparciu o (14) 

Fot. 5. Pacjent w leżeniu tyłem
Terapeuta przykłada nasadę dłoni do tkanek pod łukami żebrowymi. Stosuje delikatny docisk dogrzbietowy, dostosowując siłę nacisku do rytmu oddechowego. Stosowana terapia była w kierunku większej swobody ruchu tkanek, mniejszej bariery tkankowej. Materiał własny w oparciu o (12, 14)

Fot. 6. Terapeuta próbuje objąć swoimi dłońmi łuki żebrowe
Delikatny nacisk w kierunku grzbietowym aktywizuje część mostkową przepony. Nacisk dłoni reguluje się wraz z rytmem oddechowych, pogłębiając przy każdym wydechu. Materiał własny w oparciu o (5, 12).

Podsumowanie

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas