Rehabilitacja kardiologiczna u pacjenta po zawale serca – etap poszpitalny
W II etapie usprawniania, w zależności od oceny ryzyka zdarzeń sercowych (tab. 2), wydolności fizycznej (ocena podczas testu wysiłkowego) i stanu klinicznego pacjentów kwalifikuje się do jednego z czterech modeli rehabilitacji (tab. 4).
Ta kwalifikacja umożliwia zaplanowanie pacjentowi indywidualnego programu treningowego (5-7). W zależności od modelu są stosowane różne rodzaje treningów, które różnią się częstotliwością, czasem trwania i intensywnością.
Pacjenci zakwalifikowani do modelu A charakteryzują się dobrą tolerancją wysiłku oraz niskim ryzykiem powikłań. W tej grupie chorych, podczas kwalifikującego do usprawniania badania wysiłkowego uzyskano wynik ≥ 7 MET (bieżnia ruchoma) lub ≥ 100 W (cykloergometr). Treningi wytrzymałościowe są prowadzone w formie ciągłej lub interwałowej, trwają około 30 min. Składają się naprzemiennie z 3-minutowego okresu obciążenia, po którym występuje 2-3-minutowa faza odpoczynku (minimalne obciążenie). Natomiast treningi oporowe są prowadzone pod postacią treningu stacyjnego (trening interwałowy, na cykloergometrze naprzemiennie z wiosłowaniem, ćwiczeniami na stepie, orbitreku), trwają około 30 min. Stanowią uzupełnienie ćwiczeń na cykloergometrze. W trakcie ćwiczeń ogólnousprawniających są wykonywane: gimnastyka oddechowa, ćwiczenia rozciągające, rozluźniające, na stenie, z ciężarkami, na piłce treningowej). Pacjenci zakwalifikowani do modelu treningu A powinni wykonywać ćwiczenia 5 razy w tygodniu, trening powinien trwać 60-90 min, z intensywnością 60-80% rezerwy tętna lub 50-70% maksymalnego obciążenia.
Pacjenci zakwalifikowani do modelu B należą do grupy średniego ryzyka, którzy podczas próby wysiłkowej wykonali wysiłek na poziomie 5-7 MET (bieżnia ruchoma) lub 75-100 W (cykloergometr). W tym modelu usprawniania (podobnie jak [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
