Rola rehabilitacji w zaburzeniach urojeniowych – opis przypadku
W literaturze pesymizm (fr. pessimisme, łac. pessimus – najgorszy) oznacza postawę wyrażającą się w skłonnościach do dostrzegania tylko ujemnych stron życia, negatywnej oceny otaczającej rzeczywistości oraz niedalekiej bądź dalekiej przyszłości (23). Przeciwieństwem owego zjawiska pesymizmu jest optymizm. Jako fizjologiczna postawa wobec świata pesymizm pojawia się w szkole cyrenejskiej w V w. p.n.e. jako przeciwieństwo hedonizmu. Pesymizm to także pogląd filozoficzny, którego cechą charakterystyczną jest brak wiary w przyszłość, postęp społeczny, celowość życia oraz jego wartości. Rozróżniamy pesymizm psychologiczny i pesymizm metafizyczny. Pesymizm psychologiczny charakteryzuje nastrój lub emocjonalna skłonność do dopatrywania się wszędzie wszelkich przejawów lub zapowiedzi złych rzeczy, z którymi wiąże się stosunek do świata z przejawami lęku i poczuciem bezsilności chorego. Pesymizm metafizyczny polega na dostrzeganiu w złu jedynej albo najważniejszej zasady świata widzialnego. Powyższe zło pełni funkcję „arche”, co można rozumieć jako coś absolutnie pierwszego, rządzącego światem, a wiedza opiera się na wskazaniu leżącego u podstaw całej rzeczywistości zła (23). Zaburzenia myślenia, przekonanie chorego o istnieniu rzeczy, zjawisk czy wydarzeń wokół niego, które naprawdę nie istnieją, to wspomniane urojenia. Oczywiście pewne zdarzenia mogą mieć co prawda miejsce, ale osoba chora nadaje im nieadekwatne znaczenie, nadbudowuje wokół nich chorobowe treści. Takie fałszywe sądy chorego są nie do skorygowania, to znaczy nie daje on sobie wytłumaczyć, że to, co myśli, nie ma miejsca w rzeczywistości. Krótko mówiąc, nie dzieje się to naprawdę. Pacjent jest głęboko przekonany o prawdziwości swoich urojeń, wierzy w nie, uważa, że inni są przeciwko niemu. Że inni chcą zrobić z niego chorego, kiedy [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
