Tendinopatia ścięgna Achillesa – przewodnik terapeuty, cz. 1
Ścięgno Achillesa przyczepia się dystalnie do tylno-górnej wyniosłości piętowej. Przyczep ma przyśrodkowe i boczne wypustki, tworząc kształt półksiężyca, aby rozproszyć naprężenia. Dopływ krwi do przyczepu ścięgna Achillesa pochodzi głównie ze splotu tętniczego wzdłuż kości piętowej, który jest zaopatrywany przez tętnice strzałkową i piszczelową tylną. Kaletki maziowe podskórna i zapiętowa otaczają ścięgno i zmniejszają tarcie między nim a sąsiadującymi tkankami (7-9).
Wyróżnia się dwa typy tendinopatii ścięgna Achillesa:
- Środkową (stanowi około 66% przypadków) – objawiającą się w obszarze niedokrwiennym, podatnym na urazy i przeciążenie, zlokalizowanym 2-6 cm proksymalnie od przyczepu do kości piętowej.
- Na przyczepie (insercyjną) – obejmującą obszar połączenia ścięgna z kością, poddawany obciążeniom rozciągającym (powierzchowna strona ścięgna) i kompresyjnym (głęboka część ścięgna) (7-9, 11).
Rozróżnienie między tymi dwoma typami jest uzasadnione, ponieważ wydaje się, że istnieje różnica w rokowaniu oraz postępowaniu podczas leczenia niechirurgicznego (5).
Należy jednak zaznaczyć, że dokładna patofizjologia tendinopatii Achillesa jest nadal nieznana; uważa się, że ma ona wieloczynnikowe pochodzenie. Za najczęstszą przyczynę u sportowców uważa się nadmierne obciążenie z niewystarczającym czasem regeneracji między sesjami treningowymi. Wśród sportowców, u których rozwinęła się tendinopatia ścięgna Achillesa, 60-80% pacjentów zgłaszało nagłą zmianę lub zwiększenie intensywności bądź czasu trwania treningu. Jednak nie wszystkie przypadki związane są z aktywnością sportową. Również wzrost obciążenia wynikający z pracy zawodowej lub codziennej aktywności [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
