Teoretyczne wprowadzenie do zagadnień neurodynamiki klinicznej
Model układu nerwowego
Shacklock przedstawia model układu nerwowego, na którym opierają się techniki neurodynamiczne, jako układ trzyczęściowy (1). Należą do niego: powierzchnia graniczna, struktury układu nerwowego i tkanki unerwiane.
Powierzchnia graniczna to inaczej łoże nerwu, stanowiące elastyczny teleskop otaczający różne struktury układu nerwowego (również nerw obwodowy), na które składają się między innymi: mięśnie, kości, powięzi, więzadła, krążki międzykręgowe itp. (1). Podczas ruchów teleskop ten wraz z jego zawartością, czyli z tkanką nerwową, ulega wydłużaniu, skracaniu, skręcaniu, zaginaniu itp. W warunkach fizjologicznych musi więc zachodzić odpowiednia interakcja pomiędzy tymi strukturami, natomiast jeśli dojdzie do jej zaburzenia, może prowadzić to do upośledzenia funkcji nerwu i stać się źródłem objawów.
Struktury układu nerwowego to jego elementy budowy, a więc: mózgowie, rdzeń kręgowy, nerwy czaszkowe, nerwy obwodowe, które same w sobie mogą na skutek zmian patologicznych również stać się źródłem objawów pacjenta (1).
Z kolei tkanki unerwiane to tkanki, które są zaopatrywane przez układ nerwowy. I w tym przypadku zmiany patologiczne tych tkanek mogą powodować podrażnienie układu nerwowego i wywołać objawy pochodzące z układu nerwowego (1).
Jest oczywiste, że przed przystąpieniem do jakiejkolwiek terapii (również tej z wykorzystaniem technik neurodynamicznych) potrzebne jest szczegółowe, skrupulatne badanie, które pozwoli na znalezienie przyczyny objawów pacjenta, a dzięki temu zastosowanie odpowiednich środków terapeutycznych lub odesłanie pacjenta do lekarza, jeśli przyczyna będzie niemechaniczna, czyli [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
