Uszkodzenia rzepki jako przejawy zaburzeń biomechaniki stawu rzepkowo-udowego

Model biomechaniczny sił działających na staw rzepkowo-udowy pozwala wyodrębnić 3 główne źródła sił działających na jej tylną powierzchnię:

1. siła generowana przez ścięgno mięśnia czworogłowego uda – jest skierowana wzdłuż przebiegu jego włókien i powoduje kompresję rzepki do kości udowej (skurcz mięśnia czworogłowego uda pociąga rzepkę ku górze);
2. siła generowana przez więzadło właściwe rzepki – skierowana jest do przyczepu więzadła na kości piszczelowej, co również powoduje kompresję rzepki do powierzchni stawowej kości udowej;
3. siła reakcji podłoża – przebiega głównie w momencie przeniesienia ciężaru ciała na przodostopie; przebiega wzdłuż kości piszczelowej i powoduje kompresję dostawową rzepki (2).

Powyższe siły sumują się, powodując dalsze zaburzenia prawidłowego ustawienia rzepki, a te z kolei mogą doprowadzić do uszkodzenia powierzchni stawowych, pojawienia się dolegliwości bólowych i powstawania zmian zwyrodnieniowych przedniego przedziału stawu kolanowego (5). Rzepka spełnia rolę bloczka mięśnia czworogłowego uda – bez rzepki mięsień czworogłowy uda traci około 30% swojej siły przy zgięciu kolana do 45 stopni, co przekłada się na potrzebę zwiększenia jego siły aż o 15-20% (4). Na podstawie analizy mechanicznej stwierdzono, że w przypadku stawu kolanowego, który zostałby pozbawiony rzepki, siły kompresyjne pojawiające się w stawie udowo-piszczelowym prowadzą do powstawania zmian przeciążeniowych (5). Dzięki swojej budowie anatomicznej i wyznaczonemu torowi rzepki, podczas całego cyklu zginania stawu kolanowego tylko niewielka jej powierzchnia pozostaje w stałym kontakcie z kością udową [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję